ันที “แผนการอะไรหรือเจ้าคะ”
“ขั้นแรกของแผนการนี้ ก็คือส่งเจ้าไปจากที่นี่ก่อน” เขาเอ่ย
ไป๋จื่อชะงัก “ส่งข้าไป? เพราะเหตุใด ข้าเป็นอุปสรรคของใครหรือไรกัน”
จอมพลหวังกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “เจ้าไม่ได้เป็นอุปสรรคของใครหรอก ทั้งยังช่วยพวกข้าได้มากทีเดียว แต่เจ้ารู้หรือไม่ เหตุผลที่ก่อนหน้านี้เขากลายเป็นเทพสงครามพิชิตสมรภูมิได้ นั่นเป็นเพราะเขามีจิตใจแน่วแน่ ไม่มีสิ่งใดต้องเป็นห่วง ไม่ต้องสนใจความเป็นความตาย ดังนั้นเมื่อเขาทำสิ่งใดจึงเด็ดขาดรวดเร็ว เข่นฆ่าโดยไร้ความลังเล”
“แต่วันนี้เขามีเจ้าอยู่ข้างกาย เขาเป็นคนให้เป็นห่วง มีจุดอ่อน เมื่อทำสิ่งใดย่อมมีความกังวล เช่นนี้แล้วไม่มีทางทำเรื่องใหญ่ให้สำเร็จได้”
ไป๋จื่อมุ่นคิ้ว “เขาพูดเช่นนี้หรือเจ้าคะ”
จอมพลหวังส่ายหน้า “จิ้นอ๋องไม่ได้พูด เขาเพียงพูดว่าจะส่งเจ้าจากไป และไม่ได้พูดอะไรอย่างอื่นอีก คำพูดเมื่อครู่นี้เป็นเพียงคำแนะนำอันตื้นเขินของข้าก็เท่านั้น”
นางเงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้า “ดีเหมือนกันเจ้าค่ะ ข้าก็ควรจะกลับไปเช่นกัน ท่านแม่ของข้าต้องเป็นห่วงมากแน่นอน” จากไปก็ดีเช่นกัน เขาจะได้วางใจไปทำสิ่งที่เขาต้องการทำ
บัดนี้เขามีฟู่เจิงและโจวกังแล้ว
