ทั้งยังมีจอมพลหวัง นางเชื่อว่าไม่นานเขาจะต้องช่วงชิงอำนาจทหารกลับมาได้ หวนคืนสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง
ทว่าเมื่อถึงเวลานั้นแล้ว เขาจะยังเป็นหูเฟิงอยู่หรือไม่
ฉู่เยี่ยน ชื่อนี้ช่างไม่คุ้นหูเอาเสียเลย
นางรู้สึกห่อเหี่ยวอยู่บ้าง ความรู้สึกนี้ฉายชัดอยู่ในแววตาของนาง
“ท่านจอมพล ข้าจะมอบสูตรยาให้หมอเฉินที่นี่ เพราะพิษในร่างกายของท่านสะสมมานานเกินไป ไม่อาจกำจัดให้หมดสิ้นภายในคราวเดียวได้ ต้องค่อยๆ บำรุงร่างกายเจ้าค่ะ” นางหยิบยาปี้ซินออกมาจากในอกเสื้อ คืนนั้นนางลืมมอบมันให้หูเฟิง โชคดีที่วันนี้นางนำติดตัวมาด้วย
“นี่คือยาปี้ซินเจ้าค่ะ ท่านกินทุกสามวัน วันละหนึ่งเม็ด แล้วก็ระวังอย่าให้ร่างกายป่วยไข้นะเจ้าคะ”
จอมพลหวังรับยาปี้ซินไว้ กล่าวว่า “ไป๋จื่อ เจ้าอย่าได้หัวเสียไปเลยนะ จิ้นอ๋องส่งเจ้าไปเพราะเขาเป็นห่วงเจ้า เขากลัวว่าหากในค่ายทหารวุ่นวายขึ้นมา เขาจะปกป้องเจ้าไม่ได้”
นางพยักหน้า “ข้ารู้เจ้าค่ะ เอาละ ข้าต้องไปแล้ว ท่านบอกเขาแทนข้าที ว่าข้าจะรอเขาอยู่ที่บ้าน”
อีกฝ่ายชะงัก “เจ้าจะไม่บอกเขาเองหรือ ถึงบอกว่าจะส่งเจ้าไป แต่ก็ไม่ได้บอกว่าต้องรีบร้อนถึงเพียงนี้”
เด็กสาวยิ้มเจื่อน “ไปเร็วก็คือการ
