กล่าวต่อว่า “กลับไปบอกคนที่อยู่เบื้องหลังพวกคุณคนนั้น บอกเธอว่าขอแค่มีผมหยางเทียนอยู่ ผมไม่มีทางให้มีใครมาทำไป๋จื่อ”
จากนั้นเขาก็หันไปมองไป๋จื่อที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง มองใบหน้าซีดขาวของเธอ เห็นน้ำตาหยดหนึ่งกำลังไหลลงจากหางตา ก่อนจะหายไปในเรือนผมสีดำขลับอย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มปรี่ไปที่ข้างเตียง จับมือของไป๋จื่อไว้แน่น “ไป๋จื่อ? คุณตื่นแล้วเหรอ คุณตื่นแล้วจริงๆ ใช่ไหม”
ไป๋จื่อไม่ได้ลืมตา แต่น้ำตากลับไหลออกจากหางตาอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่านี่เป็นน้ำตาแห่งความเสียใจ หรือน้ำตาแห่งความซาบซึ้งกันแน่
พ่อกับแม่ที่ทิ้งเธอไปในอดีตกลับมาในวันนี้ ไม่ใช่เพราะอยากมาเยี่ยมหรือเป็นห่วงเธอ แต่มีใครบางคนหลอกล่อพวกเขา ต้องการให้พวกเขาทำร้ายเธอถึงชีวิต พวกเขาเองก็ต้องการครอบครองทรัพย์สินของเธอด้วย
เปรียบกับหลินหลินหยางที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับเธอทางสายเลือด แต่กลับอยู่ข้างกายเธอไม่ห่างไปไหนเสมอ แต่เธอไม่เคยแม้แต่จะตอบสนองความต้องการของหลินหยาง ระหว่างพวกเขาไม่เคยมีพันธะสัญญาอะไรต่อกัน เขาไม่จำเป็นต้องสนใจเธอด้วยซ้ำ
เธอขยับริมฝีปาก เสียงอ่อนแรงดังออกมาจากลำคอ “ให้พวกเขาไป”
แม้หลินหยางจะได้ยินไม่ชัดว่าเ
