ธอกำลังพูดอะไร แต่เธอกำลังพูด กำลังพูดอยู่จริงๆ
เขาดีใจจนแทบคลั่ง ทว่าเขาก็กดข่มความรู้สึกนั้นเอาไว้ แล้วก้มหน้าลงเข้าไปใกล้ปากของเธอ “คุณพูดอีกครั้งสิ”
ไป๋จื่อขยับริมฝีปากขยุกขยิก เสียงอ่อนแรงมาก แต่กลับชัดเจนขึ้นกว่าเมื่อครู่นัก “ให้พวกเขาไป ฉันไม่อยากเห็นพวกเขา”
หลินหยางกันไปกล่าวกับชายหญิงที่ยืนอยู่ปลายเตียงแต่ไม่กล้าเข้ามาใกล้ “เธอให้พวกคุณไป เธอไม่อยากเห็นพวกคุณ”
พวกเขาสองคนสบตากันครั้งหนึ่ง ฝ่ายผู้หญิงลังเลเล็กน้อย สุดท้ายเธอก็ยังคงเดินไปข้างหน้า เข้าไปใกล้หลินหยาง แล้วจับมือของไป๋จื่อเอาไว้ แต่ไป๋จื่อกลับออกแรงดึงมือกลับ
ผู้หญิงคนนั้นทำตัวไม่ถูก แต่ก็ไม่ได้ดึงดันจับมือไป๋จื่อต่อไป เพียงกล่าวเสียงอ่อนว่า “ลูกรัก ลูกตื่นแล้วสินะ ตื่นแล้วก็ดี พรุ่งนี้พวกเราออกจากโรงพยาบาลกันเถอะ”
ไป๋จื่อสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ พยายามหยุดความปรารถนาที่อยากจะระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างสุดความสามารถ
พรุ่งนี้ออกจากโรงพยาบาล? เธอมีสภาพนี้แล้ว พรุ่งนี้จะออกจากโรงพยาบาลได้ยังไง ผู้หญิงคนนี้ไม่ถามหลินหยางเลยสักคำ ว่าออกจากโรงพยาบาลแล้วเธอจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง
“ไสหัวไป!” อารมณ์ขุ่นเคืองทั้งหมดของเธอ กลั่นออกมาเป
