งมือจู่โจมก่อนยังจะดีเสียกว่า ชิงชัยชีวิตของตนเองกลับมา
ทว่าทำเช่นนั้นแล้ว เขาอาจจะเสียสิ่งของล้ำค่าไปบางอย่าง อันได้แก่ชีวิตอิสระและวันคืนที่มีความสุข
กระนั้นเขาจะปกป้องคนที่เขาอยากปกป้องได้ ทำให้พวกเขารอดพ้นจากเภทภัย เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว
ไป๋จื่อกล่าวอีกว่า “ข้าบอกกับเขาแล้วว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ หากเจ้ายินยอมพบเขา วันขึ้นสิบห้าค่ำก็ไปพบเขาที่ป่าฝังศพ”
ป่าฝังศพ?
โจวกังและฟู่เจิงยังอยู่ที่นั่น นางนัดหมายสถานที่นั้น เพราะอยากให้จอมพลหวังพบกับพวกเขาด้วยหรือ
“สุดท้ายแล้วควรทำอย่างไร เจ้าก็ตัดสินใจเอาเองเถอะ ข้าไม่ได้พูดอะไรมากกว่านั้น เพียงบอกว่าเจ้าอาจจะไปพบเขา หรืออาจจะไม่ไปก็ได้” นางกล่าวอีก
หูเฟิงพยักหน้า “ข้าเข้าใจแล้ว”
…
สิบห้าค่ำเดือนเก้า
คืนนี้พระจันทร์กลมโตและเจิดจ้าเป็นพิเศษ ลมยามราตรีก็หนาวเย็นผิดจากปกติเช่นกัน
นางรีบร้อนออกมาจากหมู่บ้านหวงถัว สนใจแต่นำล่วมยาติดตัวมา แต่กลับลืมนำเสื้อผ้ามาด้วย
ปลายฤดูใบไม้ผลิจนถึงต้นฤดูหนาว ห่างกันอีกไม่กี่วันเท่านั้น
“เหตุใดเจ้ายังไม่นอน” ต้วนเฉิงหรี่ตาพลางลงจากเตียง เห็นไป๋จื่อพิงหัวเตียงนั่งเหม่ออยู่
เมื่อตอนเย็นเขากินน้ำแกงงูข้นไปสองถ
