้วยใหญ่ นอนไปได้พักใหญ่ก็ตื่นขึ้นเพราะปวดปัสสาวะ แต่ก็โทษใครไม่ได้
ไป๋จื่อยิ้มเจื่อนพร้อมเปลือกตาที่ยังคงต่อสู้ “ข้ายังไม่ง่วง กำลังคิดสูตรยาบางอย่างอยู่ คิดละเอียดดีแล้วถึงจะนอน”
“นอนเร็วหน่อยเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องทำเนื้องูย่างอีกนะ” ต้วนเฉิงพูดพลางลอดกายเข้าไปในผ้าห่มอุ่นๆ พลิกตัวครั้งหนึ่งแล้วก็หลับไป
นางลอบถอนใจ นางเองก็อยากนอนเช่นกัน ทว่าไม่กล้า เพราะนางไม่อยากกลับไปที่ห้องผู้ป่วยห้องนั้น ไม่รู้ว่าควรเผชิญหน้ากับหลินหยางอย่างไร หากได้พบหลินหยางแล้ว นางควรจะพูดอะไรดี
‘ไฮ…ไม่เจอกันนานเลยนะ! ที่จริงฉันสบายดี แต่อยู่อีกโลกหนึ่ง…’ พูดเช่นนี้หรือ
หลินหยางน่าจะคิดว่านางเป็นบ้าแน่ๆ!
แสงจันทร์กระจ่างส่องเข้าผ่านซอกเหนือหลังคากกระโจม ตกกระทบลงบนศีรษะของนาง ส่องใบหน้าที่ง่วงงุนของนาง
เดิมทีเวลานอนในทุกวันนี้ก็ไม่พออยู่แล้ว แล้วจะอดทนต่อไปได้อย่างไร
นางไม่ได้ลืมตา แต่ก็รู้ว่านางกลับมาแล้ว…กลับมาอีกแล้ว…
…
วันนี้ในห้องผู้ป่วยเสียงดังอึกทึก มีเสียงพูดจาดังมาไม่ขาดสาย ดังวนเวียนอยู่ข้างหูเธอไม่ยอมหยุด
“เธอเป็นลูกสาวของฉัน ฉันเป็นคนคลอดเธอออกมา เรื่องนี้ใครก็ปฏิเสธไม่ได้” เสียงแหลมของผู้ห
