มาแล้วถึงได้น่ากลัวขนาดนี้ได้
หลินหยางหลับตา ก่อนจะสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ “ผมผิดเอง ผมไม่ควรให้พวกคุณเข้ามา ถ้าพวกคุณไม่มีความรักให้เธอเลยสักนิด แล้วเธอจะโตในบ้านเด็กกำพร้าได้ยังไง พวกคุณไปเถอะ อย่ามาที่นี่อีก”
ฝ่ายผู้ชายดึงสติกลับมา พูดพร้อมรอยยิ้มเย็น “ไป? ไปที่ไหน เธอเป็นลูกของผม เป็นเลือดเนื้อของผม ลูกสาวของผมอยู่ที่นี่ คุณจะให้ผมไปที่ไหน”
ผู้หญิงก็กล่าวเช่นกันว่า “นั่นสิ ฉันเป็นแม่ของเธอ คนที่ไปควรจะเป็นคุณมากกว่า ทำไมฉันต้องไปด้วย”
หลินหยางมองพวกเขาอย่างเย็น ถามย้ำทีละคำ “ผมไป? คุณรู้หรือเปล่าว่าค่าห้องผู้ป่วยหนึ่งเดือนเท่าไร คุณรู้หรือเปล่าว่าค่ายาบำรุงร่างกายที่เธอใช้ทุกวันเป็นเงินเท่าไร ถ้าผมไปแล้ว พวกคุณจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายนี้ใช่ไหม”
สีหน้าของทั้งสองคนเปลี่ยนไปในทันที ฝ่ายผู้หญิงรีบพูดขึ้นว่า “ถึงพวกฉันจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายที่นี่ไม่ไหว แต่พวกฉันรับเธอกลับไปดูแลที่บ้านได้ แม้กระทั่งดูแลดีกว่าโรงพยาบาลแพงหูฉี่ของพวกคุณที่นี่อีก”
หลินหยางแค่นหัวเราะ “จริงเหรอ? ที่บ้านของพวกคุณมีออกซิเจนหรือเปล่า สารเหลวบำรุงร่างกายขวดละพันหยวน ต้องใช้หนึ่งขวดทุกวัน นี่เป็นสิ่งของพื้นฐาน พวกคุณ
