กระเป๋าผ้าใบหนึ่งลงบนโต๊ะ ก่อนที่นางจะหยิบพุทราเชื่อมแก้ขมออกมาจากในนั้นสองเม็ด แล้วเขย่ามันมาตรงหน้ากงซานเฉวียน “นี่เจ้าก็ทำเองใช่หรือไม่”
กงซานเฉวียนชี้แจง “ก็แค่พุทราเชื่อมแก้ขมที่มอบให้ท่านจอมพลเท่านั้น มีปัญหาอะไรหรือ”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ดูๆ ไปก็ไม่มีปัญหาอะไร ทว่าในเมื่อไม่มีปัญหาอะไร เจ้าก็ไม่มีทางถือสาที่จะกินไปสักสองเม็ดใช่หรือไม่”
“ข้าไม่กลัวกินยาขม ไม่ต้องกินพุทราเชื่อมหรอก” กงซานเฉวียนรีบกล่าว
“แล้วข้าบอกเมื่อใดว่าข้ากลัวกินยาขม เหตุใดต้องโน้มน้าวให้ข้ากินมันเสียสองเม็ดทุกครั้ง” จอมพลหวังแค่นหัวเราะเสียงยฺน
กงซานเฉวียนถอยหลังไปอีกสองสาว เอ่ยเสียงสั่นเครือ “ท่าจอมพล ข้าเพียงแต่กลัวว่าท่านกินยาเข้าไปแล้วจะไม่รับรสอะไร ข้ามีเจตนาดี เหตุใดท่านถึงเชื่อคนที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าพรรค์นี้ ไม่เชื่อข้าหรือขอรับ”
“หากเจ้ากินพุทราเชื่อมสองเม็ดต่อหน้าข้า ข้าจะเชื่อเจ้า” จอมพลหวังยื่นข้อเสนอ
หมอกงส่ายหน้า “ท่านบังคับให้ข้ากินมัน เห็นได้ชัดว่าท่านไม่เชื่อข้า ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าก็ไม่จำเป็นต้องติดตามอยู่ข้างกายท่านแล้ว ท่านไปเชิญหมอคนอื่นเถอะ” เขาหมุนกายจะจากไป ทว่าองครักษ์คนสนิทที่คอ
