ตอนที่ 507 หมอกงมีพิรุธ
จอมพลวางเหล่มองเขา ยื่นมือของตัวเองไป “ตรวจดูให้ข้าที แล้วบอกข้าว่าโรคนี้รักษาได้หรือไม่”
หมอจับข้อมือของเขา ทำท่าทางเหมือนจับชีพจร จากนั้นก็กล่าวในทันทีว่า “อาการไม่ค่อยดีนัก ท่านจอมพล ข้าเคยบอกกับท่านไว้ก่อนแล้ว ว่าท่านต้องรักษาสุขภาพ โดยเฉพาะความเหน็ดเหนื่อยที่สะสมจากการเดินทางนาน ตั้งแต่เมืองหลวงตลอดทางมาถึงตะวันตกเฉียงเหนือ ท่านอาการกำเริบไปกี่ครั้งแล้ว ข้าแนะนำให้ท่านกลับไปทุกครั้ง แต่ท่านก็ไม่ฟัง ดูจากอาการตอนนี้…”
เขาไม่พูดต่อ แต่เงยหน้าขึ้นมองจอมพลหวัง
สีหน้าของจอมพลหวังยังคงเดิม เขากล่าวเสียงเรียบ “พูดต่อไปสิ”
หมอพยักหน้า ก่อนจะพูดอีกว่า “ดูจากอาการตอนนี้แล้ว มีแต่จะยิ่งกำเริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ ขืนเป็นเช่นนี้ต่อไป ยาก็คุมไม่อยู่แล้วขอรับ”
“หากใช้ยาแล้วคุมไม่อยู่ แล้วหลังจากนั้นจะเป็นอย่างไร” จอมพลหวังถาม
“ข้าน้อยไม่กล้าพูด” หมอคอตก
จอมพลหวังสายตาเย็นชาขึ้นอย่างช้าๆ จ้องเขม็งไปที่ศีรษะสีดำขลับ อยากจะทุบมันให้แตกภายในหนึ่งกำปั้น
“ไม่มีวิธีอื่นแล้วหรือ” เขาถาม
หมอกล่าวว่า “ท่านจอมพล หากท่านนอนลงพักผ่อนได้ สองหูไม่ได้ยินเสียงข้างนอกหน้าต่าง สงบจิตใจ ก็อาจจะยืดเวลา
