เท่าไร จึงไม่ทันสังเกตว่าคนข้างกายมีสีหน้าอย่างไร วันนี้ถึงได้เห็นชัดแจ้ง
“อีกเดี๋ยวเขาจะนำยามาให้ ข้าจะอยู่ที่นี่ ท่านคอยมองแววตาและการกระทำของเขา รั้งตัวเขาไว้ ทำให้เขาพูดถึงตัวการที่อยู่เบื้องหลัง เพื่อดูว่าเรื่องที่เขาทำร้ายท่านเกี่ยวข้องกับคนที่ทำร้ายจิ้นอ๋องหรือไม่” ไป๋จื่อกล่าว
จอมพลหวังพยักหน้า “ข้าออกรบในสมรภูมิมานานปี ไม่ได้กลับเมืองหลวงเป็นเวลานาน ไม่ค่อยได้ผูกมิตรกับพวกขุนนางใหญ่ในราชสำนักสักเท่าไร ทั้งยังไม่เคยสนทนากับองค์ชายคนใด หากบอกว่ามีคนเกลียดแค้นข้า อยากจะฆ่าข้าให้จงได้ นอกจากแม่ทัพแคว้นศัตรูที่พ่ายแพ้ข้าไปเหล่านั้น ข้าก็นึกไม่ออกแล้วว่ายังมีใครอีก”
“จริงอยู่ที่เมื่อก่อนท่านไม่เคยสนทนากับองค์ชายคนใด แต่หลังจากนั้นท่านกลายเป็นผู้บังคับบัญชาและผู้ใต้บังคับบัญชาของจิ้นอ๋อง แม้กระทั่งมีความสัมพันธ์กันเฉกเช่นศิษย์อาจารย์ สถานการณ์จึงย่อมมีความแตกต่างไปจากเดิม” ไป๋จื่อกล่าว
“ทว่าเหตุใดพวกเขาถึงไม่วางยาพิษข้าให้ตายไปเลย ไยต้องใช้ยาพิษที่ออกฤทธิ์ช้า ทำให้ข้าทรมานทุกวัน ไว้ชีวิตคนแก่อย่างข้าไว้เช่นนี้ แท้จริงแล้วต้องการทำอะไรกันแน่” จอมพลหวังไม่เข้าใจ
ไป๋จื่อส่ายหน้า “เรื่องนี้ต้อง
