นอยู่ในใจ จะปล่อยหางออกมาเร็วถึงเพียงนี้เลยหรือนี่
“เมื่อครู่รองแม่ทัพจางเห็นข้าไม่สบาย ทั้งตามหาเจ้าไม่พบ จึงไปเชิญหมอเฉินมา ทว่าหมอเฉินก็ไม่อยู่พอดี ได้ยินว่าศิษย์เล็กของเขามีฝีมือไม่เลว จึงพาตัวเขามาที่นี่”
บัดนี้หมอมีสีหน้าไม่น่ามองแล้ว “ตรวจดูแล้วหรือขอรับ”
จอมพลหวังส่ายหน้า “ยังหรอก เขาก็เพิ่งมาถึงเช่นกัน”
หมอผ่อนลมหายใจ เผยรอยยิ้มจางบนใบหน้า “ในเมื่อข้ามาแล้ว ก็คงไม่ต้องลำบากเจ้าแล้วละ เชิญกลับไปเถอะ!” เขากล่าวกับไป๋จื่อ
ไป๋จื่อส่ายหน้า “เช่นนั้นไม่ได้หรอกขอรับ อาจารย์ของกับข้าท่านจอมพลเป็นสหายเก่าแก่ หากข้ามาแล้วไม่ตรวจดูให้ท่านนายพล กลับไปแล้วต้องโดนเอ็ดแน่”
จอมพลหวังเล่นตามบทที่นางส่งมาให้ทันที “มาสิ มาตรวจดูให้ข้า!” เขาพูดพลางยื่นมือออกไป
นางโน้มตัวลง ทำท่าทางจะไปจับข้อมือของจอมพลหวัง หมอเห็นดังนั้นแล้วก็ร้อนใจหนัก ยื่นมือไปจับแขนของไป๋จื่อไว้ในทันที กล่าวเสียงแข็งว่า “บอกว่าไม่ต้อง ฟังไม่รู้เรื่องหรือไร”
ไป๋จื่อเหล่มองเขาคล้ายยิ้ม คล้ายไม่ยิ้ม “เจ้ากำลังกลัวอะไร”
หมอกงชะงักงัน คราวนี้ถึงได้รู้ตัวว่าเสียกิริยา เขารีบปล่อยมือ แววตามีความตื่นตระหนกผุดขึ้นมาด้วย “กลัว? ข้ากลัวอ
