ะไร ท่านจอมพลสูงส่งเพียงใด ส่วนเจ้าเป็นเพียงเด็กตัวเล็กๆ กลับกล้าเรียกตนเองว่าเป็นหมอ เห็นการตรวจโรคให้ท่านจอมพลเป็นเรื่องล้อเล่นรึ”
นางยืดตัวตรง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสุกใสจ้องเขม็งไปยังหมอ กล่าวย้ำชัดทีละคำ “ข้าว่าเจ้ากำลังกลัวนะ กลัวว่าข้าจะตรวจเจออาการอย่างอื่นใช่หรือไม่ หรือความจริงแล้วท่านจอมพลไม่ได้เป็นอะไร”
สีหน้าของหมอเปลี่ยนไปครั้งใหญ่ พลางถอยร่างไปสองก้าว ชี้นิ้วสั่นเทิ้มไปทางไป๋จื่อ “เจ้า เจ้าพูดจามั่วซั่วอะไร”
“ข้าพูดมั่ว? หากข้าพูดมั่ว เหตุใดหมอต้องตื่นเต้นปานนี้ หรือว่าข้าพูดจี้ใจดำโดยไม่ทันระวังเข้า” แม้นางจะพยายามพูดเสียงเข้มอย่างสุดความสามารถ ให้เหมือนเสียงของบุรุษอย่างเห็นได้ชัด แต่เมื่อเทียบกับบุรุษทั่วไปแล้ว เสียงของนางก็ยังอ่อนโยนอยู่มาก หมอกงได้ยินทุกคำพูดชัดเจนในโสตประสาท คล้ายว่ามีสายฟ้าฟาดส่งดังสนั่น ทำเอาเขาหน้ามืดตาลาย จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
ขอเพียงผ่านสองวันนี้ไปได้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องสนใจทุกสิ่ง สามารถกลับไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เมืองหลวงได้ หรือว่าเวลาแค่สองวันก็ให้กันไม่ได้
“เจ้าเป็นใครกันแน่ เหตุใดพูดจายุยงใส่ร้ายเช่นนี้” หลังจากหมอสติกระเจิงไปช่ว
