่ทัพจางเข้าใจในทันที “ท่านหมายความว่าจู้หยวนผู้นี้ไม่ได้หักหลังจิ้นอ๋องหรือขอรับ”
จอมพลหวังพยักหน้าหงึกหงัก “ถูกต้อง ได้ยินมาว่ากองทหารนกกระจอกดำในตอนนี้มีทหารมากกว่าสองหมื่น สามปีมานี้บาดเจ็บไปแค่ไม่กี่พัน ส่วนกองทหารม้าหุ้มเกราะและกองทหารเกราะดำกลับบาดเจ็บอยู่หลายหมื่น สองกองรวมกันยังมีกำลังทหารไม่เท่ากองทหารนกกระจอกดำหนึ่งกองเลย”
เขากล่าวกับรองแม่ทัพจางว่า “เจ้าไปสืบดูสักหน่อย ผู้นำกองทหารม้าหุ้มเกราะเป็นใคร คนที่นำกองทหารม้าหุ้มเกราะและกองทหารเกราะดำจนได้รับชัยชนะก่อนหน้านี้ เจ้าต้องพาเขามาพบข้าให้ได้”
รองแม่ทัพจางตอบรับก่อนจะออกไป ในกระโจมหลังใหญ่มีแต่องครักษ์คนสนิท เขามองอาหารบนโต๊ะ ไม่รู้สึกอยากอาหารเลยสักนิด จึงให้ทุกคนมาแบ่งกันกิน
จอมพลหวังนอนพักผ่อนอยู่บนเตียงไม้ในกระโจม ขณะกำลังจะเคลิ้มกลับ กลิ่นหอมยั่วยวนใจสายหนึ่งก็ลอยเข้ามาเตะจมูก หอมยิ่งกว่ากลิ่นของอาหารบนโต๊ะเมื่อครู่นี้มากมายนัก
เสียงตะคอกขององครักษ์ดังมาจากด้านอกกระโจม คล้ายกับกำลังไล่ใครไปอย่างไรอย่างนั้น
เขารีบลงจากเตียง แล้วเดินไปตรวจสอบดูที่ข้างนอกกระโจม ก่อนจะเห็นเด็กหนุ่มที่กำลังยกชามกระเบื้องขนาดใหญ่ ถูกองครักษ์
