กน้ำแกงให้จอมพลหวัง จากนั้นก็ตักให้ตนเองด้วยหนึ่งถ้วย แล้วยิ้มกล่าวว่า “ข้าเองก็หิวเช่นกัน อีกทั้งยังไม่ได้ลองชิมเลยขอรับ เช่นนั้นข้าขอกินก่อนสักคำเถอะ”
จอมพลหวังลอบหัวเราะ เด็กคนนี้น่าสนใจทีเดียว มีไหวพริบและรู้ประสานัก
ถึงอย่างไรก็เพิ่งพบกันครั้งแรก นางนับว่าเป็นคนแปลกหน้าสำหรับจอมพลหวัง ของที่คนแปลกหน้านำมาให้เช่นนี้ จะกระเดือกลงคอไปง่ายๆ ได้อย่างไร หากนางไม่กินก่อนสักถ้วย ก็อย่าหวังว่าผู้อื่นจะเชื่อนางเลย
นางยังไม่ทันกินหมดถ้วย จอมพลหวังก็ยกถ้วยของตนเองขึ้นมาบ้าง พลางยิ้มว่า “ข้าอาจจะไม่เชื่อใจคนอื่น ทว่าข้าเชื่อใจหมอเฉิน ส่วนเจ้าก็หยุดกินเท่านี้ ข้าจะได้มีกินเพิ่มอีกถ้วยหนึ่ง
