ทั้งเด็กหนุ่มตรงหน้าผู้นี้ก็ดูฉลาดเฉลียว ถูกใจเขายิ่งนัก
“เข้ามาข้างในเถอะ ให้ข้าชิมฝีมือของเจ้าสักหน่อย” เขากล่าวจบก็หมุนกายกลับไปที่กระโจมหลังใหญ่ ก่อนจะเข้าไปยังกวาดสายตามององครักษ์ที่รังแกไป๋จื่อเมื่อครู่นี้อย่างเย็นชา ถามว่า “เจ้าเป็นคนของใคร”
องครักษ์ผู้นั้นเหงื่อแตกซก รีบตอบทันที “ข้าเป็นคนที่ท่านแม่ทัพหูส่งมาขอรับ”
จอมพลหวังแค่นหัวเราะเสียงเย็น “กลับไปเถอะ บอกแม่ทัพหูของพวกเจ้าด้วย ว่าข้าไม่ต้องการให้เขาส่งใครมาอีก”
องครักษ์รู้ตัวว่าตนเองทำงานผิดพลาด ขณะกำลังจะก้าวเข้าไปขอร้อง องครักษ์คนสนิทที่ติดตามข้างกายของจอมพลหวังก็ขวางหน้าเขาทันที ขับไล่เขาและองครักษ์อีกคนให้ออกไป
ไป๋จื่อรู้สึกเบิกบานใจนัก ที่แท้ก็เป็นสุนัขที่แอบอ้างบารมีจ่าฝูง มิน่าเล่าถึงได้กำเริบเสิบสานเช่นนี้
นางตามจอมพลหวังเข้าไปในกระโจม ภายในนั้นกว้างขวาง การตกแต่งก็ไม่เหมือนกับกระโจมทั่วไป เห็นได้ชัดว่าเป็นการจัดเตรียมให้เขาโดยเฉพาะ
หลังจากนางวางน้ำแกงงูข้นลงบนโต๊ะแล้ว นางถึงจะเปิดฝากระเบื้องเคลือบออก ทำให้กลิ่นหอมสดชื่นยิ่งเข้มข้นเข้าไปใหญ่
บนโต๊ะมีถ้วยเปล่าหลายใบเตรียมไว้ก่อนแล้ว ไป๋จื่อจึงหยิบมันมาถ้วยหนึ่งเพื่อตั
