่ชัดเจน? ในค่ายทหารแห่งนี้ยังมีใครมีที่มาไม่ชัดเจนอีกหรือ”
อีกฝ่ายพลันมีสีหน้ากระอักกระอ่วน พลางคิดว่าควรจะพูดจาไกล่เกลี่ยอย่างไรดี
ทว่าจอมพลหวังกลับเดินไปหาเด็กหนุ่มคนนั้น เอ่ยถามเสียงนุ่มว่า “เจ้าชื่อว่าอะไร เป็นคนของหน่วยใด เหตุใดถึงนำน้ำแกงงูข้นมาให้ข้า”
ไป๋จื่อรีบทำความเคารพเขา แล้วเอ่ยตอบ “ข้าชื่อว่าไป๋จื่อขอรับ เป็นศิษย์ของท่านหมอลู่แห่งหน่วยแพทย์ เมื่อวานศิษย์พี่ของข้าจับงูมาได้สองตัว อาจารย์บอกข้าว่าท่านชอบกินน้ำแกงงูข้นเช่นกัน จึงให้ข้านำมาส่งให้ท่านสักชามขอรับ”
จอมพลหวังดมกลิ่นนั้นอีกครั้ง มันหอมเสียยิ่งกว่าน้ำแกงงูข้นที่เขาเคยกินในเมืองหลวงเสียอีก
“ที่แท้เป็นศิษย์ของหมอทหารเฉิน” เขาพิจารณาไป๋จื่อตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพยักหน้า “เขาใช้ได้ทีเดียว จำได้ด้วยว่าข้าชอบกินของป่า”
ไป๋จื่อยิ้ม “อาจารย์มักจะพูดถึงท่านอยู่บ่อยๆ ชมว่าท่านในปีนั้นองอาจเหมือนเทพสงคราม ข้ากับศิษย์พี่ล้วนชื่นชมท่านยิ่งนัก ข้าจึงขอร้องอาจารย์ว่าจะนำน้ำแกงงูข้นนี้มาให้ท่านด้วยตนเอง ไม่เช่นนั้นข้าก็ไม่รู้ว่าจะได้มีโอกาสพบท่านหรือไม่”
มนุษย์ล้วนชอบฟังวาจารื่นหู จอมพลหวังก็เป็นเช่นนั้น ย่อมไม่มีข้อยกเว้น อีก
