เลยขอรับ”
หมอเฉินมองเด็กหนุ่มตรงหน้า หากไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง ไม่ได้ยินด้วยหูตัวเอง ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่มีทางเชื่อ ว่าคำพูดเหล่านี้จะออกมาจากปากของเด็กหนุ่มที่มีอายุเพียงสิบสามปีคนหนึ่ง
ตอนอายุสิบสาม เขากำลังทำอะไรอยู่ ขณะนั้นติดตามอาจารย์เรียนวิชาแพทย์ แต่กลับยังท่องชื่อสมุนไพรให้ได้โดยสมบูรณ์ไม่ได้
ตอนอายุสิบสาม ต้วนเฉิงกำลังทำอะไรอยู่ เห็นเลือดก็เป็นลม เห็นเข็มก็เป็นลมเช่นกัน…
ทว่าเด็กหนุ่มอายุสิบสามเบื้องหน้าผู้นี้ ทั้งคำพูด การกระทำ รวมถึงมารยาท ล้วนแตกต่างกับคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกันอย่างยิ่ง ราวกับว่า…ราวกับว่าในเปลือกนอกของเด็กหนุ่มผู้นี้ ใส่วิญญาณของผู้ใหญ่คนหนึ่งเอาไว้
