ทีไร ข้าจะเวียนหัวคลื่นไส้ ก่อนหน้านี้ก็เคยเป็นลมล้มพับมาก่อน หลายปีนี้อาการดีขึ้นมาก แต่มองเห็นมันเมื่อไรก็รู้สึกไม่สบายใจทุกทีไป”
ไป๋จื่อพยักหน้า ก่อนจะไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงลุกขึ้นเดินไปหางูลายดอก แล้วหยิบร่างไร้ชีวิตของมันขึ้นมา
“เจ้าเก็บศพงูมาทำอะไร น่าขยะแขยงจะตายไป” ต้วนเฉิงถาม
นางหยิบถุงพลาสติกใบหนึ่งออกมาจากในกระเป๋าผ้า มันเป็นถุงที่ใส่ท่อส่งของเหลวสำหรับใช้แล้วทิ้งก่อนหน้านี้ นางไม่ได้ทิ้งมัน ไม่คิดเลยว่าจะถึงคราวได้ใช้มันรวดเร็วขนาดนี้
ครั้นใส่งูลงไปในถุงพลาสติกแล้ว นางถึงจะตอบต้วนเฉิง “ดีงูลายดอกถือเป็นตัวยาหลักชนิดหนึ่ง ข้าต้องการผสมดีงูลงไปในยา กำลังต้องการมันอยู่พอดี”
นางเขย่าถุงพลาสติกอีกครั้ง พลางยิ้มแป้น “เนื้องูก็เป็นของดีเช่นกัน ต้มน้ำแกงงูข้นสักหม้อ คงจะอร่อยดีทีเดียว เจ้าอยากกินอาหารที่ข้าทำไม่ใช่หรือ กลับไปข้าจะทำให้เจ้ากิน”
ต้วนเฉิงไม่เคยกินน้ำแกงงูข้นมาก่อน เขาจึงจินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ ว่าสิ่งที่มีพิษร้ายและน่ากลัวเช่นนี้จะเป็นของที่กินได้ แค่คิดเขาก็คลื่นไส้แล้ว
“ข้าไม่อยากกินแล้ว เจ้าเก็บไว้กินเองเถอะ!” เขารีบโบกมือ
ไป๋จื่อยัดงูลงไปในกระเป๋าผ้า แล้วก้าวขึ้น
