ไปประคองต้วนเฉิง บนพื้นมีโสมที่เขาเพิ่งขุดมาได้กระจายอยู่ “ดูท่าทางเจ้าจะชนะข้าแล้วนะ โสมนี่นับเป็นของดีทีเดียว”
ต้วนเฉิงเลิกคิ้วขึ้นอย่างลำพองใจ “นั่นแน่นอนอยู่แล้ว ข้าเชี่ยวชาญเรื่องการหาสมุนไร หากไม่ได้รีบร้อนตามาหาเจ้า ข้าน่าจะได้สมุนไพรชนิดอื่นมาเพิ่มอีก”
“ใช่แล้ว เจ้าเก่งมาก พอใจแล้วกระมัง” ไป๋จื่อประคองเขากลับไป
หลังจากทั้งสองคนออกจากป่า ก็นั่งรถม้ากลับค่ายทหารทันที
ทันทีที่กลับถึงกระโจมหน่วยแพทย์ทหาร ต้วนเฉิงก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในป่าอย่างละเอียด หมอเฉินได้ฟังแล้วก็รู้สึกอกสั่นขวัญแขวน
“งูลายดอก? งูนั่นมีพิษร้ายแรงมากนะ!” หมอเฉินกล่าวด้วยความตกใจ
“ถูกต้องขอรับ เมื่อครู่ข้าถูกมันกัดจนเป็นลมไป ขณะนั้นไม่รู้เรื่องราวอะไรทั้งนั้น ต่อมาข้าตื่นขึ้นมาได้ เห็นไป๋จื่อกำลังดูเลือดพิษให้ข้า หากไม่มีเขาอยู่ด้วย วันนี้ข้าคงไม่เหลือแม้กระทั่งชีวิตแล้วขอรับ” ต้วนเฉิงกล่าว
“ดูดเลือดพิษอันตรายมาก ไป๋จื่อเล่า เขาไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่” หมอเฉินรีบถาม
ต้วนเฉิงโบกมือ “เขาไม่เป็นอะไร ตอนนี้กำลังผ่าท้องงูลายดอกอยู่ในกระโจมพักผ่อน บอกว่าต้องการดีงูใส่ลงไปในยา แล้วก็จะนำเนื้องูไปทำน้ำแกงข้น ข้าเห็นแล้วรู้สึ
