ุน้อยเช่นนี้ กลับมีจิตใจที่เปิดกว้างยิ่งนัก เขาใช้ชีวิตมาหลายสิบปีแล้ว ยังมีศีลธรรมและไร้ความเห็นแก่ตัวได้ไม่เท่าไป๋จื่อเลย
เขาสาวเท้าก้าวใหญ่ไปข้างหน้า ประสานมือคารวะไป๋จื่อ “ขอบคุณมาก!”
นางรีบวางสิ่งของในมือลง แล้วคารวะเขาบ้าง “เกรงใจแล้ว!”
“พวกท่านทำอะไรกันอยู่ ไยถึงต้องคารวะกันด้วย” ต้วนเฉินเข้ามาจากข้างนอก เห็นท่าทางของทั้งสองคนแล้วก็รู้สึกว่าน่าขันทีเดียว
หมอเฉินหยัดตัวตรง แล้วพูดกับต้วนเฉิงบ้าง “เจ้าน่ะ วันๆ เอาแต่เตร็ดเตร่ ไม่ฝักใฝ่หาความรู้เสียเลย ต่อไปก็เรียนรู้จากไป๋จื่อให้มากหน่อยเถอะ” เขาแม้กระทั่งไม่รู้ว่าควรจะบรรยายไป๋จื่อเป็นคำพูดอย่างไร เพราะคำพูดที่สวยหรูเหล่านั้น ไม่สามารถอธิบายเนื้อแท้ของนางได้เลย
[1] จุดเจียนเหลียว (肩髎) คือ รอยบุ๋มหลังของไหล่ ขณะกางแขนออกไปด้านข้าง
[2] จุดน่าวฮุ่ย (臑会) อยู่บนแขนด้านหลัง ใต้จุดเจียนเหลียว 3 นิ้ว
[3] จุดเซียนลั่ว (消泺) อยู่บนแขนด้านหลัง เหนือปลายศอก 5 นิ้ว บนเส้นที่เชื่อมระหว่างปลายศอกและจุดเจียนเหลียว
[4] จุดชิงเหลิ่งเยวียน (清冷渊) อยู่บริเวณแขนด้านนอก เหนือปลายศอก 2 นิ้ว บนเส้นที่เชื่อมระหว่างปลายศอกและจุดเจียนเหลียว
[5] จุดโส่วซานหล
