่อาจารย์ของข้าคิดค้นขึ้นเอง หากท่านสนใจ ข้าเขียนสูตรยาให้ท่านได้นะขอรับ”
หมอเฉินทั้งแปลกใจ ทั้งดีใจ แน่นอนว่าเขาอยากตอบรับ แต่ภายในใจของเขารู้สึกว่าไม่เหมาะสม จึงรีบโบกมือขึ้นมา “ไม่ได้ๆ ทำเช่นนั้นได้อย่างไรกัน สูตรยานี้เป็นสูตรยาลับของอาจารย์เจ้า จะถ่ายทอดให้คนอื่นง่ายๆ ได้ยอ่างไร”
หากเป็นในยุคปัจจุบัน นางไม่มีทางถ่ายทอดให้แน่ นางรับปากอาจารย์เว่ยไว้แล้ว สูตรยาที่เรียนจากพวกเขาสกุลเว่ย นางถ่ายทอดให้ชั่วลูกชั่วหลานได้ แต่ไม่ใช่ถ่ายทอดให้ผู้อื่น
แต่ตอนนี้ บนโลกใบนี้ หากยังติดอยู่กับกฎเกณฑ์เดิม ไม่ยอมแบ่งปันความรู้ แล้ววิชาแพทย์จะพัฒนาได้อย่างไร เช่นนั้นแล้วความลำบากที่เหล่าชาวบ้านได้รับก็มีแต่จะมากขึ้น
ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่เป็นโลกอีกใบหนึ่ง อาจารย์เว่ยเอาเรื่องนางที่โลกใบนี้ไม่ได้
“อาจารย์ของข้าจากไปแล้ว เขาไม่ได้บอกว่าห้ามถ่ายทอดให้ผู้ใด หากท่านหมอเฉินต้องการจะเรียนรู้ ข้าสามารถสอนท่านได้ สำหรับข้าแล้ว นี่ไม่ใช่สูตรยาลับอะไร แต่เป็นสูตรยาที่พวกเราควรแบ่งปันกัน ต่อไปหากมีคนได้รับประโยชน์จากการกระทำของข้ามากยิ่งขึ้น เช่นนั้นก็คุ้มค่าแล้วขอรับ”
หมอเฉินรู้สึกซาบซึ้งยิ่งนัก เด็กหนุ่มอาย
