บาย ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่สิ่งที่ข้าใช้เงินซื้อมาอยู่แล้ว อยากใช้เท่าไรก็เท่านั้น ใช้เสร็จแล้วข้าให้คนนำไปขายที่โถงสมุนไพรของพวกเจ้าก็ได้”
นางยินดีนักที่จะได้ใช้ของหลวง ไม่จำเป็นต้องคิดใคร่ครวญเรื่องเงิน และไม่ต้องกังวลว่าใช้เสร็จแล้วจะจัดการอย่างไร
ครั้นไป๋จื่อเจียดยา หมอเฉินยืนมองอยู่ข้างๆ นาง เขาเองก็นับเป็นผู้มีความสามารถในการหลอมยาเช่นกัน ทว่าวัตถุดิบยาที่ไป๋จื่อนำมาผสมกันเหล่านั้น เขาคิดไม่ออกเลยจริงๆ ว่าแท้จริงแล้วมันเป็นส่วนผสมของยาอะไร ทว่าในนั้นมีตัวยาที่เป็นส่วนประกอบของยาขับพิษและบำรุงเลือดอยู่หลายชนิด หรือว่า…
“เจ้าคงไม่ได้ถูกพิษตอนดูดเลือดพิษให้ต้วนเฉิงกระมัง” หมอเฉินถาม
ไป๋จื่อยิ้มเจื่อน ดีนักที่เขาทักขึ้นมา นางถึงได้มีข้ออ้างดีๆ ทีเดียว
“ใช่ขอรับ ตอนนั้นข้ากลืนเลือดพิษลงไปบ้าง แม้ตอนนี้จะยังไม่เป็นอะไรมาก แต่ข้ากลัวว่าหากเลือดพิษสะสมอยู่ในร่างกาย เช่นนั้นย่อมไม่ใช่เรื่องดีแน่ จึงอยากหลอมยาขับพิษ ล้างเลือดให้สะอาดก็ใช้ได้”
หมอเฉินพยักหน้า “ควรจะเป็นเช่นนั้น เพียงแต่สูตรของเจ้านี้ ข้านับว่าเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก”
ไป๋จื่อชี้ไปยังวัตถุดิบยาที่วางอยู่บนพื้น “นี่เป็นสูตรยาที
