ขาค่อยๆ เข้าใจความคิดของหวังจิ้งไห่ และเคารพเลื่อมใสคนผู้นี้จากใจจริง แต่ก็ยังเรียกไม่ได้ว่าสนิทสนมกัน อีกฝ่ายเป็นจอมพลผู้ออกคำสั่ง ส่วนตนเองเป็นรองแม่ทัพ มีหน้าที่ทำตามคำสั่ง ความสัมพันธ์ของพวกเขาจึงเป็นเพียงเจ้านายและลูกน้องเท่านั้น
จนกระทั่งปีนั้น ขณะที่เขาอายุสิบห้าปี เข่นฆ่าศัตรูมาสองปีเต็ม สร้างความยำเกรงภายในค่ายทหารได้แล้ว ตอนนั้นทัพใหญ่จากซีเยี่ยบุกประชิด เพื่อสร้างขวัญกำลังใจให้เหล่าทหาร จอมพลหวังจึงลากสังขารที่ป่วยไข้ไปร่วมรบด้วย
ถึงอย่างไรหวังจิ้งไห่ก็อายุมากแล้ว ทั้งยังป่วยหนักในเวลานั้น เขาจึนฝืนทนได้ไม่นานนัก ตอนที่ถอนกำลังกลับมา ครั้นเขาลงจากหลังม้าได้ แม่ทัพใหญ่ฝ่ายศัตรูอยู่ห่างจากเขาเพียงไม่กี่สิบจั้งเท่านั้น
และเป็นฉู่เยี่ยนที่พุ่งเข้าไปช่วยชีวิตเขาไว้อย่างไม่คิดชีวิต หักดาบของแม่ทัพใหญ่ฝ่ายศัตรูลง ทำให้ตนเองได้รับบาดเจ็บไปด้วยเช่นกัน ทั้งยังเกิดแผลเป็นที่แผ่นหลังเพราะเหตุนี้
แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น ถึงแม้เขาจะช่วยชีวิตของจอมพลหวังไว้ได้ ทว่าเขายังคงไม่ได้รับคำกล่าวขอบคุณจากอีกฝ่าย หรือสนิทสนมกันเข้าไปอีกขั้นเพราะเหตุการณ์นี้
ก่อนหน้านี้เขาไม่เข้าใจ ว่าเหตุใดความสัมพันธ์ระ
