ท่ามกลางศพกองพะเนิน เขาพบโจวกังและฟู่เจิงที่ยังไม่ฟื้นขึ้นมาแล้ว จึงแบกพวกเขาออกจากหลุมศพ ไปยังถ้ำแห่งหนึ่งที่จัดหาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว หลังจากวางพวกเขาลง ก็ทิ้งหมั่นโถวไว้ให้ด้วยหลายลูก แล้วใช้กิ่งไม้ปิดบังปากถ้ำไว้ ก่อนจะจากไปด้วยอย่างวางใจ
ครั้นกลับไปที่ค่ายทหาร เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยกลิ่นศพเน่าทิ้งเพื่อซัก อีกหลายชั่วยามกว่าฟ้าจะสว่าง เขาจึงเตร็ดเตร่ออกไปยังด้านนอกของกระโจมหลังเล็ก ที่ไป๋จื่อและหมอเฉินพักอยู่
ระหว่างเขากับไป๋จื่อไม่เคยมีสัญญาณลับอะไร และไม่อาจจะเข้าไปเรียกนางเช่นนี้ได้ ทว่าหากไม่ได้เห็นหน้านางสักครั้ง เขาก็หาได้รู้สึกสบายใจจริงๆ
เขานั่งยองอยู่ด้านนอกกระโจมสักพัก ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้บ้างอย่าง ตอนที่เขากับไป๋จื่อไปซื้อของในเมืองเมื่อเดือนก่อน พวกเขาพบลูกแมวที่ถูกเจ้าของทิ้งตัวหนึ่ง ตอนนั้นนางอยากจะพามันกลับบ้านด้วย ทว่าแมวตัวนั้นคล้ายจะไม่วางใจในตัวพวกเขาอย่างยิ่ง นางร้องเลียนเสียงแมวอยู่เนิ่นนาน กระนั้นก็โน้มน้าวมันไม่ได้ สุดท้ายทำได้เพียงมองลูกแมวกระโดดขึ้นกำแพงหนีไป
ตอนที่เสียงแมวร้องดังขึ้นครั้งแรก ไป๋จื่อตื่นขึ้นมาแล้ว ในค่ายหทารจะมีแมวได้อย่างไร
