แถมเสียงแมวร้องคราวนี้ก็ดูจะแปลกๆ อีกด้วย
อาจจะเป็นเพราะเมื่อกลางวันนางสลบไปนานเกินไป ทั้งยังมีเรื่องหนักอกหนักใจ ถึงได้นอนไม่หลับอยู่ตลอด
เมื่อได้ยินเสียงแมวร้อง นางก็พลันนึกถึงลูกแมวที่พบในเมืองชิงหยวนเมื่อครั้งก่อนได้
สถานที่เช่นนี้ไม่น่าจะมีแมวได้ และไม่มีทางมีแมวร้องเรียกนางอยู่ข้างนอกกระโจมแน่
ต้องไม่ใช่แมว แต่เป็นเสียงคนร้องเลียนแบบแมว หรือจะเป็นหูเฟิง
นางรีบหยัดกายลุกขึ้น ก่อนจะเร่งสวมเสื้อคลุมแล้วออกไป
หูเฟิงนั่งยองอยู่ที่มุมมืดด้านหลังกระโจม ทันทีที่เห็นนางออกมา นางก็ยื่นนิ้วจุ๊ปากบอกให้นางเงียบๆ ก่อนจะเดินไปในป่าผืนเล็กที่อยู่ไกลออกไปอย่างระมัดระวัง
ไป๋จื่อตามเขาอยู่ไกลๆ ตามเขาเข้าไปในป่าผืนนั้น
ครั้นเงาร่างของนางถูกความมืดกลืนกิน ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ข้างหน้าก็หมุนกายกลับมาโดยพลัน โอบนางเข้ามาในอ้อมกอดของตน จนโครงร่างผอมบางของนางแทบจะแหลกละเอียดเพราะแรงของเขา
“เจ็บ…” นางร้องประท้วงพร้อมดวงหน้าแดงก่ำ
เขารีบคลายมือ แล้วถามขึ้นว่า “เจ็บตรงไหน เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือ”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “เจ้าออกแรงมากเกินไปแล้ว ทำเอากระดูกของข้าจะแยกออกจากกันอยู่แล้วเชียว”
ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง
