เขาหลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะยื่นมือไปประคองไหล่ของนาง พิจารณานางตั้งแต่หัวจรดเท้าภายใต้แสงจันทร์สลัว “เจ้าสบายดีหรือไม่”
เด็กสาวพยักหน้า แล้วเงยหน้าเล็กๆ ขึ้นด้วยความสงสัย ถามว่า “ข้าสบายดี แล้วเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง เหตุใดถึงมาดึกดื่นป่านนี้ ไม่ใช่บอกไว้ว่าที่นี่มีคนรู้จักเจ้าหรอกหรือ เหตุใดยังมาที่นี่อีก”
“ข้ารู้เรื่องของมู่หยางแล้ว ได้ยินว่าเจ้าสลบไป เจ้าไม่เป็นไรจริงๆ ใช่หรือไม่” สองมือของเขาเลื่อนลง จับเข้าที่ข้อมือละเอียดของนาง ผิวนางทั้งนุ่มและอบอุ่น เมื่อได้จับไว้เช่นนี้แล้ว เขาก็ไม่อยากจะปล่อยมืออีกเลย
ไป๋จื่อยิ้มจางๆ “ข้าไม่เป็นอะไร แค่เหนื่อยเกินไปเท่านั้น นอนพักสักตื่นหนึ่งก็หายดีแล้ว ไม่เป็นอะไรจริงๆ”
นางพยายามสูดลมหายใจเข้า “กลิ่นบนตัวเจ้าคืออะไรกัน”
หูเฟิงยกแขนขึ้นดมบ้าง เสื้อผ้าของเขาไม่ได้มีกลิ่นอะไร อาจจะเป็นบริเวณอื่นในร่างกายเจอกับของเน่าเหม็นขณะแบกศพ ถึงได้ติดกลิ่นเหม็นๆ มาบ้าง
“ข้าไปที่หลุมฝังศพมาแล้ว จัดการฟู่เจิงกับโจวกังเรียบร้อยแล้ว” เขากล่าว
มิน่าเล่านางถึงได้กลิ่นเนื้อเน่ามาจากบนตัวของเขา ที่แท้ไปหลุมฝังศพมานี่เอง
“สถานที่พรรค์นั้นมีแต่เชื้อโรค หลายคนไปมาแล้วจะป่วยไข้ เจ้
