าอย่าได้ละเลยเชียว รีบไปหาที่อาบน้ำแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าให้หมด” นางขมวดคิ้วกล่าว
หูเฟิงพยักหน้า “ข้ารู้แล้ว”
“เจ้าพาพวกเขาไปไว้ที่ใด” ไป๋จื่อถามอีก
“อยู่ในถ้ำที่ไม่ไกลจากหลุมฝังศพ ไยเจ้าถึงถามขึ้นมา”
“พรุ่งนี้ข้าจะหาโอกาสไปดูสักหน่อย บนตัวพวกเขายังคงบาดแผล ข้าจะนำยาไปให้พวกเขาด้วย”
……….
ตอนที่ 486 เก็บสมุนไพร
หูเฟิงรู้สึกไม่วางใจอยู่บ้าง ที่นั่นอยู่ห่างจากค่ายทหารทีเดียว นางเป็นสตรีตัวเล็กๆ คนหนึ่ง จะไปในสถานที่รกร้างเช่นนั้นเพียงลำพังได้อย่างไร
ไป๋จื่อเห็นเขามีสีหน้าเช่นนั้น จึงรีบกล่าว “ข้าบังคับรถม้ามาไม่ใช่หรือไร พรุ่งนี้ข้าจะอ้างว่าไปเก็บสมุนไพร บังคับรถม้าไป ไม่น่ามีเรื่องอะไรหรอก”
ชายหนุ่มหมดหนทางกับนางแล้ว เพราะนางเป็นเช่นนี้เสมอมา นางตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว และทำให้คนลำบากใจอย่างแท้จริง
“เอาละ เจ้าต้องระวังตัวให้ดี ในป่านั่นมีสัตว์ป่าอยู่ด้วย”
ไป๋จื่อยิ้มพลางโบกมือ “ไม่เป็นไร ข้านำยามาด้วย หากมีสัตว์ป่ามา ข้าจะทำให้มันหมดหนทางกลับบ้าน” นี่ไม่ใช่วาจาล้อเล่น ในกระเป๋าผ้าของนางมียาชา หากพบสัตว์ป่าเข้าจริงๆ ย่อมต้องใช้ยาชานี้มารับมือกับพวกมัน
“อาจื่อ รับปากข้าว่าจะดูแลตัวเองให้ดี อย่าได้บาดเจ็