บ อย่าได้เจ็บป่วย อย่าได้ทำเรื่องเสี่ยงอันตรายได้หรือไม่”
เด็กสาวรู้ความคิดของเขาดี เพียงแต่การใช้ชีวิตบนโลกใบนี้ มักจะต้องพบเจอสถานการณ์น่าจนในมากมายอยู่เสมอ นางไม่อยากทำเนื่องเสี่ยงอันตรายเช่นเดียวกัน ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเรื่องบางเรื่องแล้ว ก็จำต้องรับมือให้ได้
นางพยักหน้า บนใบหน้าคลี่ยิ้มหวาน “ได้สิ!” ที่แท้การที่มีคนใส่ใจและเป็นห่วงจะทำให้นางรู้สึกเช่นนี้นี่เอง ช่างวิเศษนัก!
เขารับนางเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง นางตัวเล็กกระจิริด หน้าผากจึงจมอยู่ตรงหน้าอกของเขา ครั้งนี้เขาไม่กล้าออกแรงมากจนเกินไป ได้แค่กอดนางอย่างเบามือ ด้วยกลัวว่าหากออกแรงแล้ว ภรรยาในอนาคนของตนจะร้องออกมาอีก
…
เช้าวันต่อมา
ไป๋จื่อบอกกับหมอเฉินว่าจะออกไปเก็บสมุนไพร หมอเฉินรู้สึกประหลาดใจมาก “เก็บสมุนไพร? ยาในกระเป๋าของเจ้าพวกนั้น ดูไม่เหมือนเก็บมาจากในป่านะ”
นางยิ้มเจื่อน “นั่นเรียกว่ายาตะวันตกขอรับ ข้าจะใช้มันในยามคับขันเท่านั้น ยาที่ข้าใช้ในยามปกตินั้น ไม่ต่างอะไรกับยาที่ท่านใช้เลยขอรับ”
หมอเฉินพยักหน้า แล้วกล่าวว่า “แต่ในป่าบนเขาใกล้ๆ กับพวกเราไม่มีสมุนไพรดีๆ เลย” ก่อนหน้านี้เขาเคยเข้าป่าอยู่สองครั้ง นอกจ
