ากสมุนไพรธรรมดาทั่วไปแล้ว ก็ไม่พบสมุนไพรดีๆ อะไรแม้สักนิด
“ข้าอยากไปดูสักหน่อย เพราะข้าอาจจะโชคดีกว่าท่านก็เป็นได้” นางหัวเราะคิกคัก
หมอเฉินมองไป๋จื่อ แล้วมองไปยังผู้ที่ได้รับบาดเจ็บในกระโจม “วันนี้พักรบ น่าจะไม่มีใครได้รับบาดเจ็บถูกส่งมา คาดว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้น เจ้าจะไปก็ไปเถอะ รีบไปรีบกลับ และอย่าได้เดินไปไกลเกินไป”
ไป๋จื่อรับคำ แล้วยื่นมือข้างหนึ่งให้เขาทันที “ขอป้ายคำสั่งออกจากค่ายให้ข้าด้วยขอรับ หากไม่มีป้ายนั่น ข้าก็ออกไปไม่ได้”
อีกฝ่ายล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ แล้วหยิบป้ายคำสั่งส่งให้นาง “เก็บไว้ให้ดี อย่าได้ทำหายเชียว”
ต้วนเฉิงที่อยู่ข้างๆ เข้ามาใกล้ “อาจารย์ ให้ข้าไปกับเขาด้วยเถอะ ท่านพูดเองไม่ใช่หรือ ว่าวันนี้คงไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
หมอเฉินเองก็อยากให้ต้วนเฉิงเรียนรู้จากไป๋จื่อให้มาก ไป๋จื่อผู้นี้แม้จะอายยังน้อย แต่กลับมีความรู้มากมาย พูดจาหรือทำอะไรล้วนหนักแน่นเด็ดเดี่ยว วิชาแพทย์ยังเป็นเลิศอีกต่างหาก ต้วนเฉิงติดตามอยู่ข้างกายเขา จะต้องเรียนอะไรที่หาไม่ได้จากชายชราเช่นเขาแน่นอน
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็พยักหน้าอย่างเบิกบานใจ “ได้ พวกเจ้าสองคนไปเถอะ ดูแลกันให้ดีด้วย เดิมท
