รือ” หมอเฉินไม่เข้าใจ
นางส่ายหน้า “แล้วท่านว่า เหตุใดวิชาแพทย์ของข้าถึงได้ไม่เหมือนใครเช่นนี้ ของบางสิ่ง เรื่องบางเรื่อง ข้าไม่อาจอธิบายได้ชัดแจ้ง แต่ขอให้ท่านเชื่อข้า ข้าเป็นเพียงหมอคนหนึ่ง หมอที่รักษาโรคและช่วยชีวิตคนได้ผู้หนึ่ง ข้าอยากเป็นเพียงหมอธรรมดาทั่วไปเท่านั้น ไม่ได้อยากเป็นหมอที่พิเศษอะไร ท่านหอเฉิน ท่านเข้าใจความหมายของข้าใช่หรือไม่”
หมอเฉินพยักหน้า “ข้าเข้าใจ เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะช่วยเจ้าเก็บเรื่องราวในวันนี้เป็นความลับ ไม่มีทางแพร่งพรายเป็นอันขาด”
ไป๋จื่อหันไปมองชายหนุ่มสองคนนั้น “แล้วพวกเจ้าเล่า”
ทั้งสองคนรีบสาบานต่อสวรรค์ รับปากว่าจะไม่พูดเรื่องที่ได้ยินและได้เห็นในวันนี้ใครฟังแม้สักพยางค์เดียว ไม่เช่นนั้นก็ขอให้ตนไม่ตายดีแล้ว
ไป๋จื่อช่วยชีวิตของนายกองมู่ไว้ หากแม้แต่คำขอร้องเล็กน้อยเช่นนี้ก็ยังทำไม่ได้ เช่นนั้นพวกเขาก็ไม่ควรเป็นคนอีกต่อไป ถึงแม้พวกเขาจะต้องรู้สึกแปลกใจต่อเด็กหนุ่มตรงหน้าผู้นี้มากเพียงใดก็ตาม
“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว” ไป๋จื่อพยักหน้า ทันทีที่กล่าวจบ ตรงหน้าของนางพลันดำมืด สลบไสลไปในที่สุด
นางเหนื่อยเกินไป เหนื่อยมากเกินไปแล้วจริงๆ!
