งกระโจมหน่วยแพทย์
หูเฟิงซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด ลอบสังเกตพวกเขาอยู่เงียบๆ เมื่อเห็นว่าหมอเฉินไม่สงสัยในตัวไป๋จื่อ เขาถึงสบายใจได้ หลังจากพวกเขาจากไป เขาก็กลับไปพักผ่อนที่กระโจมเช่นกัน
หมอเฉินนำไปจื่อไปยังที่พักของตนเอง เป็นกระโจมขนาดเล็กข้างๆ กระโจมหน่วนแพทย์ ภายในกระโจมจัดวางเตียงเอาไว้ไม่กี่หลัง รวมถึงผ้าห่มไม่กี่ผืนเท่านั้น
มีคนผู้หนึ่งนอนอยู่ที่มุมกระโจมอยู่แล้ว หลับสนิทดีทีเดียว แม้กระทั่งพวกเขาเข้ามาแล้วก็ไม่ได้ตื่นขึ้นมา
หมอเฉินเดินไปมองคนผู้นั้นทันทีที่เข้ามาในกระโจม ตรวจสอบอุณหภูมิบนหน้าผากของเขา แล้วจับชีพจรให้เขาด้วย “เด็กคนนี้นี่ เมื่อกลางวันบอกว่าท้องเสีย หน้ามืดตาลาย ข้าถึงได้ให้เขากลับมาพักผ่อน หรือว่าเขาจะหลอกข้า”
ไป๋จื่อไม่มีเวลาสนใจเรื่องนั้น นางรีบหอบผ้าห่มไปนอนลงที่มุมกระโจมอีกด้านหนึ่ง “ข้าง่วงมาก ข้าขอนอนก่อนนะขอรับ” นางไม่ได้นอนติดต่อกันมาหลายวันแล้ว ตอนนี้เห็นเตียงเข้าจึงเหมือนกับได้พบโชคดี
หมอเฉินก็นอนลงบนเตียงเช่นกัน ปีนี้เขาอายุห้าสิบกว่าแล้ว วุ่นวายทั้งวันเช่นนี้ ย่อมเหนื่อยสายตัวแทบขาดเป็นธรรมดา ต้องรีบเข้านอนพักผ่อน เพราะไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะต้องรักษาผู้ป่วยอีก
