มากมายเท่าไร
…
วันรุ่งขึ้น ไป๋จื่อตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ หมอเฉินกับชายหนุ่มผู้นั้นไม่รู้ว่าหายไปที่ไหน นางคิดว่าตนเองตื่นเช้าแล้ว แต่พวกเขาตื่นเช้ากว่านางอีกหรือนี่
ในกระโจมมีถังน้ำสะอาดและผ้าสะอาดอยู่ผืนหนึ่ง นางล้างหน้าล้างตาอย่างง่ายๆ แล้วรีบสะพายกระเป๋าผ้าออกไปยังกระโจมหลังใหญ่ข้างๆ
ยังเช้าตรู่อยู่แท้ๆ ทว่าในกระโจมใหญ่กลับมีผู้ป่วยถูกส่งตัวมามากมาย หลายคนที่ได้รับการรักษาไปเมื่อวาน วันนี้ขยับตัวได้บ้าง และออกไปจากที่นี่กันหมดแล้ว ที่เหลือล้วนเป็นผู้ป่วยที่ยังขยับตัวเองตามใจชอบไม่ได้ สองคนในนั้นก็คือคนที่นางเชื่อมกระดูกและเย็บแผลให้เมื่อวานนี้
ชายหนุ่มสวมชุดสีดำกำลังนั่งยองอยู่เบื้องหน้าผู้ป่วยที่นางเคยเย็บแผลให้ ดวงตาจ้องเขม็งไปยังบาดแผลนั่น
“อาจารย์ เด็กหนุ่มในกระโจมคนนั้นเป็นคนเย็บแผลนี้จริงหรือ”
หมอเฉินกำลังทำแผลให้ผู้ป่วยคนหนึ่ง เขากล่าวตอบโดยที่ไม่เงยหน้า “ไม่ใช่เขาแล้วจะเป็นใคร จะเป็นข้าไปได้หรือไร”
“เฮอะ เขาคิดได้อย่างไร เกิดความคิดดีๆ เช่นนี้ขึ้นได้อย่างไร ทั้งยังใจกล้าทำออกมาได้อีกต่างหาก ข้าละนับถือเขาจริงๆ” ชายหนุ่มมองปากแผลที่เย็บสนิทบนหน้าท้องของผู้ป่วยแล้ว จากนั้
