นก็มองไปทางปากแผลบนขาของเขา มองกลับไปกลับมาไม่ยอมหยุด จนกระทั่งชายหนุ่มที่ได้รับบาดเจ็บผู้นั้นรู้สึกกระอักกระอ่วนเพราะสายตาของเขา
เมื่อได้ยินคำพูดของเขาแล้ว หมอเฉินก็หยุดมือไปเล็กน้อย ถามว่า “เจ้าว่าวิธีนี้มหัศจรรย์หรือไม่”
……….
ตอนที่ 478 โรคกลัวเลือด (1)
ชายหนุ่มรีบพยักหน้า “แน่นอนว่ามหัศจรรย์ ตอนนั้นท่านเคยพูดกับข้าไม่ใช่หรือ ว่าบาดแผลจากดาบและกระบี่ขนาดใหญ่ไม่อาจสมานกันได้ง่ายๆ เพราะหลังจากปากแผลฉีกขาดแล้ว พวกเขาไม่สามารถสร้างเนื้อขึ้นมาได้อีก ดังนั้นจึงสมานยากมาก ใส่ยาเพื่อป้องกันแผลเน่าเปื่อยก็เพียงพอแล้ว คิดอยากให้แผลหายดี ก็จำเป็นต้องบำรุงรักษาเป็นเวลานานมาก หากไม่ระวังแม้เพียงสักนิดจนปากแผลเน่าเสียขึ้นมา ก็จะทำให้เกิดอาการแทรกซ้อนอย่างอื่น เช่นนั้นยิ่งรักษายากแล้ว”
“ส่วนการเย็บแผลเช่นนี้ แม้ตอนที่เย็บแผลจะเจ็บมาก แต่หลังจากเย็บแล้ว ปากแผลที่เปิดออกจะสมานกันเร็วมาก เนื้อหนังจะสมานกันเองด้วย เช่นนี้ย่อมร่นระยะเวลาฟื้นตัวได้มาก ทั้งยังป้องกันการเน่าเปื่อยได้อีก ช่างเป็นวิธีที่มหัศจรรย์นัก” เขาตื่นเต้นมาก นี่ไม่น่าจะเป็นเรื่องง่ายเหมือนกับการเย็บผ้ากระมัง
มุมปากของหมอเฉินยกโค้งขึ้นเล็กน้
