อย “นับว่าข้าสอนเจ้ามาเนิ่นนานไม่เสียเปล่า เจ้าจำคำพูดของข้าได้เป็นอย่างดีเลย ไม่เลวๆ!”
ผู้ป่วยที่ถูกชายหนุ่มจ้องมองคนนั้นเห็นไป๋จื่อเข้ามา เขาก็รีบทักทาย “หมอไป๋มาแล้วหรือ”
ชายหนุ่มชุดดำหันไปมองร่างผอมบางที่เดินมาจากข้างนอก สีหน้าของผู้มาเยือนสดใสและอ่อนโยน ตัวเตี้ยกว่าเขามากกว่าหนึ่งช่วงศีรษะเสียอีก
เขาแย้มยิ้ม เผยให้เห็นฟันขาวน่ามอง “เจ้าตื่นแล้วหรือ ข้าเห็นเจ้าหลับสบายจึงไม่ได้ปลุก”
ไป๋จื่อพิจารณาชายหนุ่มเบื้องหน้า เขาอายุประมาณสิบแปดสิบเก้าปี รูปร่างกำยำ ส่วนสูงใกล้เคียงกับหูเฟิงเลยทีเดียว หน้าตาท่าทางนับว่าหล่อเหลาเอาการ ครั้นยิ้มขึ้นมาแล้วก็เหมือนเจ้าชายพระอาทิตย์ที่สมบูรณ์แบบ
นางยิ้มจางๆ ตอบ “เมื่อวานข้าเหนื่อยนัก จึงหลับลึกไปหน่อย ข้าชื่อว่าไป๋จื่อ ไป๋ที่มาจากสีขาวดำ ส่วนจื่อแปลว่าหยุด”
ชายหนุ่มตอบรับ “ข้าชื่อต้วนเฉิง ท่านหมอเฉินเป็นอาจารย์ของข้า”
ไป๋จื่อพยักหน้า ก่อนจะมองบนตัวผู้ป่วยที่รอการรักษาคนหนึ่ง นางชี้ไปที่อีกฝ่ายพลางถามว่า “เจ้าไม่รักษาเขาหรือ”
ต้วนเฉิงส่ายหน้า “ข้าไม่กล้ารักษา ปกติข้าทำได้แค่เป็นลูกมือของอาจารย์ แม้ข้าจะร่ำเรียนวิชาแพทย์มาหลายปี แต่ก็เรียนไม่ได้เรื่องเสีย
