ที จึงไม่อาจออกห่างจากอาจารย์ ทั้งยังไม่กล้าทำการทดสอบฝีมือด้วยชีวิตคนด้วย”
นางกวาดสายตามองผู้ป่วยครั้งหนึ่ง “เขาบาดเจ็บที่ภายนอก เจ้าทำไม่เป็นแม้กระทั่งใส่ยาหรือ”
อีกฝ่ายเข้าไปใกล้ผู้ป่วย เห็นเสื้อผ้าบนกายเขาชุ่มไปด้วยเลือด “เลือดมากมายขนาดนี้ ไม่มีทางเป็นแค่บาดแผลภายนอกกระมัง”
ไป๋จื่อยักไหล่ “จะใช่บาดแผลภายนอกหรือไม่ เจ้าลองดูก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ”
บาดแผลภายนอกต่างหากถึงจะมีเลือดออกมา หากบาดแผลภายในมีเลือดออกมากเช่นนี้ได้ เกรงว่าคงจะหมดลมหายใจไปนานแล้ว ยังต้องส่งมาที่นี่อีกหรือไร
ต้วนเฉิงทำตามที่ไป๋จื่อบอก เขากำจัดเสื้อผ้าของผู้ป่วยทิ้ง และเป็นอย่างที่ไป๋จื่อว่าจริงๆ บนกายของผู้ป่วยมีบาดแผลภายนอกอยู่มากมาย ถึงได้มีเลือดออกมามากเช่นนี้ ทั้งหมดไม่นับว่าบาดเจ็บหนัก ที่ผู้ป่วยหน้าซีดเผือดเช่นนี้ก็เป็นเพราะเลือดออกมากจนเกินไป กลับไปแล้วบำรุงร่างกายให้ดีก็ใช้ได้แล้ว
ทว่าต้วนเฉิงยังคงยืนนิ่ง ไป๋จื่อจึงถามด้วยความสงสัย “เจ้าไม่ใส่ยาให้เขาหรือ”
“เจ้าเพิ่งมาคงจะไม่รู้ แท้จริงแล้วข้าใส่ยาไม่เป็นหรอก” ต้วนเฉิงหัวเราะแหะๆ
ไป๋จื่อพลันมีสีหน้าประหลาดใจ เขาร่ำเรียนกับหมอเฉินอยู่หลายปี แต่ทำไม่เป็นแม้กระทั่งใส่ย
