าหรือนี่ เช่นนั่นเขาได้ความรู้อะไรบ้าง
หมอเฉินลุกขึ้นหลังจากพันแผลให้ผู้ป่วยเสร็จ เขาถอนหายใจยาวๆ เสียงหนึ่ง แล้วพูดกับไป๋จื่อ “เด็กคนนี้ไม่รู้ว่าเป็นอะไร พอเห็นเลือดเข้าก็จะเป็นลมล้มพับ ปลุกอย่างไรก็ไม่ฟื้น หลายปีมานี้ที่เขาติดตามข้า นับว่าเขาฝึกความกล้าขึ้นได้บ้างแล้ว ตอนนี้เห็นเลือดแล้วอย่างน้อยก็ไม่เป็นลม แต่จะให้เขาลงมือทำการรักษา นั่นเป็นเรื่องยากเสียยิ่งกว่ายาก เขาทำไม่ได้หรอก”
“โรคกลัวเลือด?” นางพูดโพล่งออกมา
