่นี่มีแต่บุรุษตัวเหม็นโฉ่ เจ้าเป็นสตรี ย่อมมีแต่ความไม่สะดวกสบาย”
“เจ้าก็เป็นบุรุษตัวเหม็นโฉ่ ก่อนหน้านี้เจ้าตามติดข้าทั้งวัน ข้าก็ไม่เห็นรู้สึกว่ามีอะไรไม่สะดวกเลย”
หูเฟิงถลึงตามองนางอย่างไม่สบอารมณ์ “ไยเจ้าเทียบพวกเขากับข้ากัน ข้าเป็นสามีในอนาคตของเจ้า ข้าตามติดเจ้าก็เป็นเรื่องที่เหมาะสมแล้ว บุรุษตัวเหม็นโฉ่อย่างพวกเขามีสิทธิ์นั้นที่ไหนกัน”
ไป๋จื่อยิ้มอยู่ในใจ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “เจ้าได้กลิ่นหรือไม่”
ชายหนุ่มก็สูดลมหายใจเช่นกัน แต่กลับส่ายหน้า “ไม่ได้กลิ่น มันเป็นกลิ่นอะไรหรือ”
“กลิ่นน้ำส้มสายชู แถมยังฉุนมากด้วย!” นางเผยรอยยิ้มกว้าง เห็นท่าทางขุ่นเคืองตนแต่ไม่รู้จะทำอย่างไร นางก็ยิ่งนึกสนุกขึ้นมา
“ข้าหมดหนทางกับเจ้านัก” หูเฟิงถอนใจเบาๆ
ไป๋จื่อปั้นหน้าเคร่ง เก็บรอยยิ้ม กล่าวอย่างจริงจังว่า “เอาล่ะ ไม่พูดเล่นแล้ว ข้าจะพูดตามตรง ข้ายังมีอีกเป้าหมายหนึ่ง ตอนนี้เจ้าอยู่ในค่ายทหาร ทำอะไรๆ ย่อมไม่สะดวก ถึงแม้จะนำยาปลอมตายให้พวกเขากินได้ แล้วหลังจากนั้นจะทำอย่างไร ควรจะทำอะไรต่อไปกัน”
หูเฟิงมุ่นคิ้ว เขากำลังกังวลใจเรื่องนี้อยู่ เพราะบัดนี้เขาเป็นเพียงพ่อครัว แต่ผู้คนที่จงรักภักดีต่อเขาเหล่านั้นกำลังต
