อนเถอะ ให้เสี่ยวเฟิงไปนอนที่บ้านของข้า ส่วนชั้นลอยเป็นของข้า”
“พ่อของข้าสบายดีหรือไม่” เขาถามอีก
ไป๋จื่อพยักหน้า “เขาสบายดีเช่นกัน เจ้าเพิ่งไปได้สองวัน เขาก็ดูซึมเซาเสียแล้ว แต่ไม่นานเขาก็ชิน”
หูเฟิงถอนใจ กล่าวว่า “หลังจากเจ้ากลับไปแล้ว เจ้าช่วยข้าดูแลเขาให้ดีๆ สามปีมานี้เขาเห็นข้าเป็นลูกแท้ๆ ข้าเองก็เห็นเขาเป็นพ่อแท้ๆ เช่นกัน และต่อไปเขาก็จะเป็นพ่อของพวกเราเช่นแล้ว”
ไป๋จื่อหน้าแดงระเรื่อ กล่าวกึ่งล้อเล่นว่า “ใช่ พอเขากับแม่ข้าแต่งงานกันแล้ว เขาย่อมเป็นพ่อของข้าเช่นกัน”
ชายหนุ่มส่ายหน้า “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น เจ้าก็เข้าใจความหมายของข้านี่”
ดวงหน้าเล็กจ้อยที่งดงามของไป๋จื่อร้อนลวกยิ่งขึ้น นางรีบเบือนหน้าหนีไม่มองเขา “เอาล่ะๆ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาพูดเรื่องเหล่านี้ เจ้ารีบกลับไปพักผ่อนเถอะ ข้าก็ต้องกลับไปหาท่านหมอเฉินเช่นกัน อีกเดี๋ยวเขาควรจะมาตามข้าแล้ว”
พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา
ไป๋จื่อเพิ่งกล่าวจบ ก็ได้ยินเสียงหมอเฉินดังมาจากในกระโจมหน่วยเสบียงไม่ไกล “เจ้าหนุ่มน้อย เจ้าอยู่หรือไม่”
นางรีบดันหูเฟิงออก “รีบไปเร็วเข้า อย่าให้เขาเห็นเจ้าเชียว”
หูเฟิงใช้วิชาตัวเบา ฝีเท้าว่องไว กระโจนตัวไม่กี่
