ตอนที่ 471 หมอเฉิน (1)
ชายหนุ่มถูกวางไว้ข้างๆ ผู้บาดเจ็บที่สลบไสลอยู่สองคน ส่วนคนที่พาพวกเขามาจากไปในทันที ไม่แม้แต่จะมองเขาอีกสักครั้ง
เขาเจ็บปวดจนทนไม่ไหว อยากจะลุกขึ้นตรวจสอบบาดแผลของตนเอง ไป๋จื่อจึงหลุดปากพูดไปว่า “เจ้าอย่าขยับ ขืนขยับเจ้าต้องพิการแน่”
หมอเฉินได้ฟังวาจาของไป๋จื่อ จึงหันไปมองชายหนุ่มผู้นั้นครั้งหนึ่ง แล้วขมวดคิ้วโดยพลัน “นอนดีๆ อย่าขยับขาเชียว”
ชายหนุ่มไม่กล้าขยับอีก ถึงแม้จะเจ็บเพียงไร เขาก็อดทนอดกลั้นไว้ เพราะไม่อยากจะเสียขาข้างนี้ไป
หลังจากหมอเฉินใส่ยาบนบาดแผลตรงหน้าเสร็จสิ้น เขาก็ลุกขึ้นไปควานหาไม้ดามคู่หนึ่งในมุมกระโจม ก่อนจะหยิบไม้ดามมาถึงตรงหน้าชายหนุ่ม เตรียมจะดามขาให้เขา
ใช่ว่าทาบไม้ดามบนขาที่หักโดยตรงก็ใช้ได้แล้ว ต้องบังคับบริเวณที่ขาของเขาหักให้เข้าที่เข้าทางก่อน แล้วจึงใช้ไม้ดามทำให้กระดูกคงที่ ขั้นตอนนี้จะเจ็บปวดรวดร้าวอย่างยิ่ง ผู้ป่วยเจ็บจนขยับขาขึ้นมาถือเป็นสิ่งต้องห้ามที่สุดในขั้นตอนนี้ ถึงได้ต้องมีใครอีกคนคอยจับขาข้างที่บาดเจ็บเอาไว้ ป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องที่คาดฝัน
และในกระโจมขนาดใหญ่ตอนนี้ นอกจากหมอเฉินแล้วก็มีเพียงไป๋จื่อเท่านั้น
หมอเฉินชำเลืองมองไป๋จื่อ ถามว่า “เจ้าเป็นพนักงานของร้านขายยาหรือ”
ไป๋จื่อพยักหน้า “ขอรับ ข้าเป็นพนักงานของร้านโถงสมุนไพร”
หมอเฉินถามอีกว่า “รู้วิชาแพทย์หรือไม่”
“รู้อยู่บ้างขอรับ” ไป๋จื่อยิ้มจาง
“รู้หรือไม่ว่าต้องเช
