่า “ไม่หรอกขอรับ หากทนความเจ็บเช่นนี้ไม่ได้ เขาคงไม่รอดมาได้จนถึงตอนนี้ และคงจะตายตกตั้งแต่ท้องโดนปาดแล้ว”
ระหว่างสนทนากัน เข็มเย็บแผลแทงทะลุเนื้อหนังของชายหนุ่มแล้ว เข็มแทงไม่เจ็บเท่าไร แต่ที่เจ็บคือความรู้สึกที่ด้ายยาวๆ ถูกดึงผ่านบาดแผลทีละเล็ก ทีละน้อยมากกว่า…
หมอเฉินวางยาใส่บาดแผลในมือ ลุกขึ้นเดินมาถึงด้านหลังของไป๋จื่อ พลางมองเย็บปากแผลโชกเลือดยาวเหยียดทีละเข็มด้วยความคุ้นชินอย่างหาใดเปรียบ คล้ายกับการเย็บเสื้อผ้าขาดเป็นรูครั้งเมื่อเขายังเด็ก ที่มารดาของเขาจะนั่งอยู่ใต้ตะเกียงน้ำมัน เย็บเสื้อผ้าของเขาให้ทีละเข็มเป็นอย่างดี
ไม่นานนัก ปากแผลที่เคยปรากฏเนื้อสีแดงสดให้เห็นก็หายไป เหลือเพียงรอยตะขาบสีดำยาวตรงเส้นหนึ่งเท่านั้น
