ตอนที่ 467 หูเฟิงส่งจดหมายมา (10)
พวกเขาเริ่มต้มยาอีกครั้ง จนกระทั่งม่านยามราตรีโรยตัวลงมา ทั้งสองคนก็เหนื่อยล้าจนทำต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ คราวนี้ถึงจะได้หยุดมือ ครั้นลองนับตลับขี้ผึ้งยาที่อยู่ข้างๆ กลับทำออกมาได้ห้าสิบกว่าตลับแล้วอย่างคาดไม่ถึง
ไป๋จื่อกล่าว “วันนี้พวกเราเริ่มทำกันช้าเกินไป ข้าจะมาใหม่พรุ่งนี้เช้า พยายามทำให้มากหน่อย คนสั่งจะได้ไม่ต้องเร่งพวกเรา”
หมอลู่ย่อมยินดีให้ทำเช่นนั้น เขาคิดเช่นเดียวกับไป๋จื่อ ยอมให้ตนเองลำบากเสียหน่อย แต่ไม่อยากให้ใครมาเร่งเร้า
หลังจากกลับถึงบ้านแล้ว ไป๋จื่อกินข้าวเย็นง่ายๆ แล้วขึ้นไปบนชั้นลอยโดยที่ไม่สนใจจะล้างหน้า นางวางหม้อต้มยาไว้บนดาดฟ้า อาอู่ช่วยนางขนสิ่งของที่ต้องใช้มาไว้ที่นี่เรียบร้อยแล้ว ทั้งหมดอยู่ตรงที่นางหยิบฉวยได้สะดวกทั้งสิ้น
เสี่ยวเฟิงออกมาจากในห้องเล็กๆ เห็นนางกำลังถกแขนเสื้อ จึงรีบถามว่า “ข้าช่วยอะไรเจ้าได้บ้างหรือไม่”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก เจ้าไปอ่านหนังสือเถอะ ข้าทำคนเดียวก็พอแล้ว”
อาอู่บอกกับเขาไว้แล้ว ยาที่ไป๋จื่อจะทำนั้น ก็เพื่อช่วยบิดาและแม่ทัพฟู่ เขาอยากช่วยอะไรบ้างจากใจจริง แต่เห็นสิ่งของมากมายเบื้องหน้าเหล่านี้แล้ว เขาก็ไม่รู้ว่าตนเองทำอะไรได้บ้าง ทำได้เพียงยืนเหม่อมองอยู่ข้างๆ ช่วยอะไรก็ไม่ได้
ไป๋จื่อนำวัตถุดิบยาที่แช่น้ำไว้จนนิ่มแล้วออกมาใส่หม้อ แต่ไม่ใช่การใส่พวกมันทั้งหมดลงไปในคราวเดียว แต่ต้มยาที่มีฤทธิ์
