นในหมู่บ้านที่เห็นพวกเขาจากไกลๆ ก็พากันคิดว่าหมอลู่ไปกับบุตรชายของเขา ลู่ผิงอัน ใครจะไปคิดว่าที่อยู่ข้างกายของหมอลู่ แท้จริงแล้วกลับเป็นไป๋จื่อต่างหาก
เดิมทีต้องส่งมอบสินค้าในวันที่เจ็ด แต่พวกเขานำสินค้ามาส่งในวันที่สี่เช่นนี้ ผู้ดูแลโถงสมุนไพรจึงไม่รู้ว่าควรจัดการอย่างไรถึงจะดี
ผู้ดูแลกล่าวกับหมอลู่ว่า “คราวก่อนบอกไว้ว่าเป็นยาที่จะใช้ในค่ายทหาร แม้ข้าจะรับปากพวกเขาว่าจะส่งไปโดยเร็วที่สุด แต่อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาเจ็ดวัน พวกเขาจึงตกลงว่าจะมารับสินค้าหลังผ่านไปเจ็ดวัน ใครจะรู้ว่าพวกเจ้าจะนำมาส่งให้รวดเร็วถึงเพียงนี้”
ไป๋จื่อถามพร้อมรอยยิ้ม “คนที่จะมารับสินค้า เป็นคนที่มาจากในค่ายทหารหรือ”
ผู้ดูแลพยักหน้า “นั่นย่อมแน่นอน ไม่เช่นนั้นแล้วจะเป็นที่ใดไปได้ ทีแรกพวกเขาเสนอให้พวกข้าโถงสมุนไพรไปส่งสินค้าเอง แต่พวกเจ้าก็รู้ว่าตอนนี้ภาวะสงครามกำลังตึงเครียด สถานที่เช่นสมรภูมินั่น หากไม่ต้องไปได้ถือเป็นเรื่องดี พวกข้ายอมกดราคาให้พวกเขาหน่อย ดีกว่าต้องนำสินค้าไปส่งที่นั่นเอง”
สิ่งที่ไป๋จื่อกำลังรอ ก็คือคำพูดนี้ของเขานี่แหละ นางตบหน้าอกของตนเองทันที “ครั้งนี้ข้าจะไปส่งสินค้าให้พวกท่านเอง พวกท่านโถงสมุนไพรเตรียมรถม้าให้ข้าสักสองคันก็พอแล้ว ยานี่จะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมาหลายรอบ ทำเช่นนี้ไม่ง่ายกว่าหรือ อีกอย่าง พวกข้าเมืองชิงหยวนอยู่ไม่ไกลจากเส้นชายแดน หากข้าออกเดินทางตอนนี้ ระหว่างทางเร่งฝีเท้าส
