าก็เชื่อเจ้า ถึงอย่างไรข้าก็รู้จักกับหมอลู่มาหลายปี ข้าเชื่อใจเขายิ่งนัก และข้าย่อมเชื่อใจคนที่เขาพามาด้วยเช่นกัน”
เมื่อตกลงกันตามนี้แล้ว ผู้ดูแลก็นับเงินที่ได้จากนายหน้าค่ายทหารให้หมอลู่ทั้งหมด ฝ่ายหมอลู่ได้เงินจากยอดขายทั้งหมดหนึ่งส่วน ส่วนผู้ดูแลยิ้มไม่หุบ เพราะไม่คิดว่าเพียงวาจาของตนก็หาเงินได้แล้ว ทั้งยังกำไรดีกว่าขายยาเสียอีก
ผู้ดูแลบังคับรถม้าที่โถงสมุนไพรใช้ประจำออกมา ทุกคนช่วยกันขนย้ายสินค้าของขึ้นไปวางไว้บนรถ ไป๋จื่อจึงพาหมอลู่ไปอีกด้านหนึ่ง “ท่านหมอลู่ ท่านกลับไปที่หมู่บ้านแล้วบอกแม่ข้าสักหน่อย ว่าข้าจะไปส่งยาที่ต่างเมือง ส่งเสร็จแล้วจะกลับมา ขอนางอย่าได้เป็นกังวล ส่วนเงินที่ขายยาได้ ท่านมอบให้แม่ข้าโดยตรงก็ใช้ได้แล้ว”
หมอลู่มีสีหน้าเป็นกังวล “เจ้าจะเดินทางไปคนเดียวจริงหรือ”
