า ไป๋จื่อมองหม้อต้มยานี้แล้วก็รู้สึกพอใจมาก มันเป็นขนาดที่นางต้องการพอดี นางจึงถาม “ราคาเท่าไรหรือเจ้าคะ ข้ากลับไปแล้วจะนำเงินให้ท่าน”
หมอลู่โบกมือ “ข้าไม่คิดเงินหรอก เจ้าไม่ต้องให้เงินข้า ถือว่าข้าให้เจ้าแล้วกันนะ”
“ทำเช่นนั้นได้อย่างไรกัน นี่เป็นสิ่งของที่ข้าฝากท่านซื้อ ท่านจะไม่รับเงินจากข้าไม่ได้ ไม่เช่นนั้นหลังจากนี้ข้าจะกล้าเอ่ยปากร้องขอท่านอีกได้หรือ” ไป๋จื่อสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาเชียว
หมอลู่กลับพูดว่า “จื่อยาโถว เทียบกับคำแนะนำเรื่องสูตรลับที่ตกทอดในสกุลของข้า หม้อต้มยานี้นับเป็นเรื่องเล็กสำหรับข้าทีเดียว ข้ายังไม่ได้ขอบคุณเจ้าให้ดีเลย หม้อต้มยานี่น่ะ ถือว่าเป็นของขวัญขอบคุณที่ข้าให้เจ้าแล้วกัน อย่าได้ปฏิเสธอีกเลย” พวกเขาสกุลลู่มีสูตรยาลับนี้ ก็เท่ากับมีสมบัติล้ำค่าที่ใช้ได้ไม่มีวันหมด และนั่นมีความพยายามของไป๋จื่อรวมอยู่ด้วย
“ข้าก็แค่พูดไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้นเอง ไหนเลยข้าจะรับมันเป็นบุญคุณได้” ไป๋จื่อว่า
“เจ้าอาจจะแค่พูดไปเรื่อยเปื่อย แต่กลับเปลี่ยนโชคชะตาของสกุลลู่พวกข้าได้อย่างแท้จริง พวกข้าสกุลลู่อาจจะร่ำรวยเพราะวาจาเรื่อยเปื่อยนี้ของเจ้าก็เป็นได้” หมอลู่กล่าว
ไป๋จื่อคิดอย่างละเอียด เป็นจริงดังที่เขาว่า บนโลกนี้มีคนอาศัยตำรับเฉพาะที่ตกทอดในตระกูลหากินอยู่ไม่น้อย แม้จะไม่ได้ดีเลิศเลอ แต่ก็พอเลี้ยงปากท้องให้อิ่มได้ อย่างไรเสียก็ทำให้ใช้ชีวิตบนโลกใบนี้ต่อไปได้
เมื่อคิดได้
