ด้นำไปขายที่เมืองหลวงด้วย เมื่อวานเถ้าแก่ร้านขายยาบอกให้ข้าทำขี้ผึ้งมากหน่อย เพราะต้องส่งไปให้เหล่าทหารที่ได้รับบาดเจ็บในกองทัพใช้ ค่อนข้างเร่งทีเดียว ให้เวลาข้าเพียงเจ็ดวันเท่านั้น ต้องการถึงหนึ่งพันตลับเชียวแน่ะ ข้าทำคนเดียวคงไม่มีทางทำเสร็จแน่”
ไป๋จื่อพลันเกิดความคิด นางยิ้มถามว่า “ท่านจึงอยากได้ตัวข้า อยากให้ข้าช่วยท่านทำด้วยกันใช่หรือไม่เจ้าคะ”
หมอลู่รีบพยักหน้า “ข้ารู้ว่าช่วยนี้เจ้ายุ่งมาก แต่เรื่องนี้ก็เร่งด่วนมากๆ จริงๆ”
“ข้าช่วยท่านได้เจ้าค่ะ แต่ข้าช่วยทำเปล่าๆ คงไม่ได้” ไป๋จื่อว่า
“นั่นย่อมแน่นอนอยู่แล้ว เอาอย่างนี้ พวกเราแบ่งกันทำคนละครึ่ง ออกเงินซื้อวัตถุดิบด้วยกัน ขายได้เงินเท่าไรก็แบ่งกันคนละครึ่ง เจ้าคิดเห็นอย่างไร” หมอลู่ยิ้มกว้างทีเดียว
ไป๋จื่อพยักหน้า “ยุติธรรมมากเจ้าค่ะ เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้”
หมอลู่กล่าวต่อทันที “ได้ ตกลงตามนี้ ข้าจะไปรับวัตถุดิบในเมืองก่อน เจ้ารอข้ากลับมาแล้วค่อยเริ่มทำแล้วกัน”
……….
ตอนที่ 464 หูเฟิงส่งจดหมายมา (7)
ไป๋จื่อเห็นเขารีบร้อนจะออกเดินทาง จึงรีบเรียกเขาไว้ก่อน “ข้าฝากท่านซื้อหม้อต้มยาได้หรือไม่ แต่ต้องใหญ่หน่อยนะเจ้าคะ ข้าจะให้เงินถามเพิ่มอีก”
หมอลู่รับคำนางแล้วถึงจากไป ไป๋จื่อกล่าวในใจว่า ไยแต่ก่อนนางไม่เคยคิดเลยว่าทำขี้ผึ้งหรือยาลูกกลอนจะขายเป็นเงินได้ด้วย ถือเป็นการค้าขายชั้นเยี่ยมทีเดียว ขอเพียงประสิทธิภาพของยาแรงมากพอ ไหนเลยต้องกลั
