วว่าจะขายไม่ออก เกรงว่าคนอื่นจะถือเงินมาต่อแถวขอซื้อเสียมากกว่า
งานนี้สบายกว่าปลูกสมุนไพรมากนัก ทำกำไรได้มากยิ่งกว่า ทั้งยังไม่ต้องนั่งตรวจอาการคนไข้เหมือนหมอในโรงหมออีกต่างหาก ดียิ่งนัก
“พี่ไป๋ ข้าหิวแล้ว” หรูเอ๋อร์มาถึงข้างกายนางตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ เด็กหญิงดึงชายเสื้อของนาง ทั้งยังเงยหน้าเล็กๆ ขึ้น มองนางด้วยสีหน้าน่าสงสาร
ไป๋จื่อนั่งยองลง อุ้มหรูเอ๋อร์ไปวางไว้บนเก้าอี้ตัวยาวข้างๆ โต๊ะกลางลานบ้าน “เจ้ากินขนมไปก่อนนะ พี่สาวจะไปทำอาหารให้เจ้าเอง”
หรูเอ๋อร์พยักหน้าอย่างว่าง่าย ไป๋จื่อลูบหัวนางอีกครั้งหนึ่ง แล้วถึงจะหมุนกายเดินไปที่ห้องครัว
ข้าวของในห้องครัวมีไม่มาก แต่สิ่งที่ควรมีก็มีพร้อม นางจุดไฟอย่างรวดเร็ว ต้มโจ๊กเสียหม้อหนึ่ง จากนั้นค่อยใช้ผักที่จัดการล้างไว้แล้วในห้องครัวมาทำเป็นผักเคียงรสชาติสดชื่นอีกสองสามอย่าง
นางทำอะไรคล่องแคล่วฉับไวมาแต่ไหนแต่ไร บวกกับมีการวางแผนอย่างเป็นระบบ ไม่เพียงแต่ทำอะไรขึ้นมาแล้วไม่ล่าช้า ประสิทธิภาพของสิ่งที่ทำออกมาก็สูงมากทีเดียว
ฮูหยินอันเห็นนางยกโจ๊กและผักเข้ามาในเรือน ก็พลันยิ้มไม่หุบ “ใช้เวลาไม่นานเท่านั้น เจ้าก็ทำอาหารเสร็จแล้วหรือนี่”
ไป๋จื่อเม้มปากยิ้มจาง “ไม่ใช่แค่ทำอาหารนะเจ้าคะ ข้าออกใบสั่งยาให้ท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้าน ทั้งยังคุยธุระกับท่านหมอลู่อีกต่างหาก”
ยิ่งมองไป๋จื่อเท่าไร ฮูหยินอันก็ยิ่งชอบนาง ถ้าหากตนเองมีหลานสาวเช่นนางบ้างสักคน
