จะดีเพียงใดกัน ไม่รู้ว่ายายเฒ่าสกุลไป๋คิดอ่านอย่างไร ถึงได้ไม่ต้องการหลานสาวที่แสนดีเช่นนี้ คนอื่นอยากจะได้ลูกหลานเช่นนี้บ้างยังหาไม่ได้เลย
ฮูหยินอันป้อนโจ๊กให้หัวหน้าหมู่บ้านไปพลาง ถามไป๋จื่อไปพลาง “จื่อยาโถว เจ้าเรียนวิชาแพทย์มาจากที่ใดหรือ”
ไป๋จื่อรู้อยู่แล้วว่านางต้องถาม จึงใคร่ครวญวิธีตอบคำถามเอาไว้แล้ว นางรับคำในทันที “หลายปีก่อนข้าเก็บตำราแพทย์ได้เล่มหนึ่ง ข้าเรียนรู้ตามตำรานั้น นับว่าเรียนด้วยตนเองเจ้าค่ะ”
ฮูหยินอันยกนิ้วโป้งให้นาง “เด็กคนนี้ฉลาดหลักแหลมนัก ข้าได้ยินมาว่าหลายๆ คนเรียนวิชาแพทย์มาทั้งชีวิตก็เรียนไม่ได้ แต่เจ้ากลับเก่งกาจถึงขนาดเรียนตามตำราได้เองเช่นนี้”
เด็กสาวเกาศีรษะ “ข้าก็แค่โชคดีเท่านั้นเองเจ้าค่ะ พวกท่านรีบกินโจ๊กเถอะ ข้ายังต้องไปช่วยงานในที่ดินอีก ขอฝากหรูเอ๋อร์ไว้กับพวกท่านก่อนนะคะ”
“เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะดูแลหรูเอ๋อร์ให้ดี” ฮูหยินอันไปส่งนางที่หน้าประตู
ไป๋จื่อเพิ่งก้าวเท้าออกจากประตูได้ไม่กี่ก้าว นางก็เหลือบเห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่ง กำลังสะพายกล่องไม้เดินเข้าไปในบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านไป
นางมองเงาหลังที่รีบร้อนของคนผู้นั้น ก่อนจะคิดในใจว่า ‘คงไม่ใช่นายไปรษณีย์กระมัง’
จดหมายของหูเฟิงจะอยู่ในกล่องไม้นั่นหรือไม่
เมื่อคิดถึงตรงนี้ นางหันศีรษะกลับไปโดยพลัน แต่เพิ่งจะเข้าไปในลานบ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน ก็เห็นคนผู้นั้นสะพายกล่องไม้ออกมาแล้ว ส่วนฮูหยินอันยืนอยู่ที่ห
