สี่ยวอัน ยังตะลึงอะไรอยู่อีก” เมิ่งหนานหลับตาลงอีกครั้ง พิงพนักเก้าอี้ทั้งๆ ที่คิ้วขมวดมุ่น
จินเสี่ยวอันเดินออกมาจากในมุมห้อง ก่อนจะกล่าวกับแม่นมอู๋ “เชิญเถอะขอรับ ตอนนี้คุณชายต้องการพักผ่อน”
แม่นมอู๋จนใจ ทำได้เพียงยกน้ำแกงบำรุงร่างกายออกจากห้องหนังสือไป นางเห็นจินเสี่ยวอันตามหลังนางมาด้วย จึงรีบรั้งอีกฝ่ายไว้ พาเขาไปที่มุมลานกว้าง แล้วถามเสียงเบาว่า “องครักษ์จิน คุณชายเป็นอะไรไป กำลังโมโหอะไรอยู่หรือ”
องครักษ์จินส่ายหน้า “ข้าไม่ทราบขอรับ คุณชายเองก็ไม่ได้บอก จู่ๆ เขาก็โมโหขึ้นมา ท่านลองเขาไปถามดูอีกครั้งดีหรือไม่”
แม่นมอู๋พลันถลึงตามองเขา ก่อนจะหมุนกายจากไป
จินเสี่ยวอันผู้นี้แทบจะอยู่ไม่ห่างจากคุณชาย ไม่มีเรื่องใดของคุณชายที่เขาไม่รู้ หากเขาบอกว่าไม่รู้ นั่นแปลว่าเขาต้องรู้อย่างแน่นอน แถมยังเป็นเรื่องที่จะให้นางและฮูหยินรู้ไม่ได้อีกด้วย
หรือคุณชายจะรู้เรื่องที่นางไปเมืองชิงหยวนแล้ว
[1] ใต้หล้ามีต้นข้าวมากมาย หมายถึง ยังมีอะไรอีกหลายๆ อย่างในชีวิต
