เห็นสาวใช้ออกมา จึงรีบสาวเท้าหมายจะเดินเข้าไป ทว่าสาวใช้กลับขวางนางไว้ “แม่นมอู๋ ท่านกลับไปเถอะเจ้าค่ะ คุณชายกำลังโมโหมาก หากท่านเข้าไปตอนนี้ ท่านต้องโดนต่อว่าแน่เจ้าค่ะ”
นางขมวดคิ้ว “ข้ารับคำสั่งฮูหยินให้นำน้ำแกงมาส่ง จะถูกต่อว่าได้อย่างไร” ทว่านางเห็นสีหน้าของสาวใช้ดูไมค่อยสู้ดี จึงถามอีกว่า “ตกลงแล้วคุณชายเป็นอะไรกันแน่ เขาโมโหอะไร”
สาวใช้ส่ายหน้า “บ่าวเองก็ไม่ทราบแน่ชัดเจ้าค่ะ จู่ๆ คุณชายก็เกิดโมโหขึ้นมา” ถึงแม้นางรู้ก็พูดออกมาไม่ได้ หากให้คุณชายรู้ว่านางไม่รู้จักปิดปากให้สนิท นางไม่ต้องถูกหักขาเลยหรือไร
แม่นมอู๋ย่อมไม่เชื่อวาจานี้ นางเป็นคนสนิทของฮูหยิน หลายวันมานี้เกิดเหตุการณ์คุกรุ่นระหว่างคุณชายกับฮูหยินอย่างไร นางก็รู้ดี ไม่มีเหตุผลที่เขาจะโมโหใส่นางแน่!
“ข้าจะไปส่งน้ำแกง อีกเดี๋ยวเย็นแล้วจะไม่อร่อย” เพื่อทำตามคำสั่งของฮูหยินให้สำเร็จ ฮูหยินเบี่ยงตัวหลบการขัดขวางของสาวใช้ แล้วเดินยกน้ำแกงตรงเข้าไปในห้องหนังสือ
“คุณชาย ฮูหยินให้ข้า…”
“ออกไป!” เมิ่งหนานหลับตาพิงพนักเก้าอี้ ไม่ลืมตาขึ้นแม้สักครั้ง เอ่ยปากส่งแขกโดยตรง
แม่นมอู๋ชะงักงัน แต่ก็ดึงสติกลับมาได้ในทันที “คุณชายเป็นอะไรไปเจ้าคะ มีเรื่องอะไรกวนใจหรือ”
“ข้าบอกให้เจ้าออกไป เจ้าฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไร” จู่ๆ เมิ่งหนานก็ลืมตา ถลึงตามองแม่นมอู๋อย่างดุดัน เพลิงโทสะในดวงตาลุกโชน
แม่นมอู๋มีสีหน้าตะลึงลาน “คุณชาย ท่าน…”
“จินเ
