454 ใต้หล้ามีต้นข้าวมากมาย
แม้แต่เขาก็คิดเช่นนี้ แล้วหูเฟิงจะไม่คิดเช่นเดียวกันได้อย่างไร
รอยยิ้มบนใบหน้าของจินเสี่ยวอันแข็งค้าง จริงด้วย
“คุณชาย ใต้หล้ามีต้นข้าวมากมาย[1] ในเมื่อแม่นางไป๋กับหูเฟิงตกล่องปล่องชิ้นกันแล้ว ไยพวกเราไม่ใจกว้าง ส่งคำอวยพรไปให้พวกเขาไม่ดีกว่าหรือ”
ใบหน้าของเมิ่งหนานมีแต่จะดำคล้ำขึ้นเรื่อยๆ เขากล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “ไม่ ต่อให้มีต้นข้าวมากมายในใต้หล้า ข้าก็ยังต้องการเพียงไป๋จื่อเท่านั้น ข้าไม่อยากเป็นคนใจกว้างอะไร ข้ายอมล้มเลิกได้ทุกอย่าง เว้นเสียแต่ความรู้สึกของข้าที่มีต่อนาง นางเป็นคนที่ข้าชอบพอ แล้วจะยังใจกว้างส่งเสริมนางให้ผู้ชายคนอื่นได้อย่างไร ทั้งยังต้องส่งคำอวยพรไปอีก เจ้าเสียสติไปแล้วหรือไร”
จินเสี่ยวอันหดคอ เกาศีรษะพลางพึมพำ “ไม่รู้เหมือนกันว่าใครเสียสติกันแน่…”
ทันใดนั้น สาวใช้ที่คอยรับใช้ก็เดินเข้ามา กล่าวกับเมิ่งหนานว่า “คุณชาย แม่นมอู๋ คนสนิทของฮูหยินมาเจ้าค่ะ”
เมื่อเมิ่งหนานได้ยินว่าแม่นมอู๋มาเยือน เขาก็ยิ่งรู้สึกโมโหขึ้นมา “นางมาทำอะไร”
“แม่นมอู๋บอกว่าฮูหยินกำชับไว้ ให้ส่งน้ำแกงบำรุงร่างกายมาให้เจ้าค่ะ” สาวใช้รีบตอบ
เมิ่งหนานโบกมือ “บำรุงอะไรนักหนา มีอะไรให้น่าบำรุงกัน ข้าโมโหพวกนางแทบตายอยู่แล้ว ให้นางไปเถอะ”
สาวใช้รู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง แต่ไหนเลยนางจะกล้าขัดคำสั่งคุณชายที่กำลังโกรธเกรี้ยว ทำได้เพียงรับคำสั่งและถอยออกจากห้องหนังสือ
แม่นมอู๋
